เย่ชิงอวี๋เป็นคนของหอปรุงยา การที่นางจะมีจิตใจเมตตาและใจอ่อนไปบ้างก็นับว่ามิใช่เรื่องผิดแปลกอันใด!
นางมิได้โต้แย้งคำพูดของเมิ่งฝาน เพราะตัวนางเองก็เห็นพ้องว่าสิ่งที่เขาเสนอนั้นมีเหตุผล
ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีนางก็มิใช่คนชอบลงจากเขาอยู่แล้ว ครั้งนี้หากมิใช่เพื่อมรดกสืบทอดของเซียนกระบี่โอสถ นางย่อมไม่มีวันก้าวพ้นประตูสำนักซูซาน
ทำได้เพียงโทษว่าโชคไม่ดีที่ต้องมาพบเห็นโจรป่าเข่นฆ่าราษฎรเช่นนี้
ซึ่งตามจริงแล้ว โอกาสที่จะบังเอิญเจอเหตุการณ์เช่นนี้นับว่าน้อยยิ่งนัก!
“ศิษย์พี่เมิ่ง แล้วซากศพของชาวบ้านเหล่านี้ จะจัดการอย่างไรดี?”
เย่ชิงอวี๋มิได้จมปลักอยู่กับเรื่องเมื่อครู่ แต่นางเลือกที่จะเปลี่ยนประเด็นสนทนา
เพราะต่อให้ครุ่นคิดไปก็ไร้ประโยชน์ แม้จะมอบโอกาสให้นางอีกครั้ง นางก็คงมิอาจทำใจสังหารโจรป่าเหล่านั้นได้อยู่ดี
เมิ่งฝานกวาดสายตามองซากศพที่เกลื่อนกราดพลางส่ายหน้า “มิจำเป็นต้องจัดการหรอก ประเดี๋ยวก็คงมีผู้คนสัญจรผ่านมา เมื่อเห็นเข้าพวกเขาย่อมไปแจ้งทางการเอง”
เขาได้ชำระแค้นให้คนเหล่านี้แล้ว มิมีความจำเป็นต้องทำสิ่งใดเพิ่มเติมอีก
เย่ชิงอวี๋พยักหน้า ก่อนจะบังคับรถม้ามุ่งหน้าต่อไป
