หลินเจี้ยนทวนชื่อนั้นในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะมั่นใจว่าตนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย
บรรดาศิษย์หลักหรือศิษย์สายในของซู่ซัน เขาอาจไม่รู้จักทุกคนแต่ก็ต้องเคยผ่านหูผ่านตาชื่อมาบ้าง แต่ชื่อเมิ่งฝานนี้กลับแปลกหูอย่างยิ่ง
เขาเหลือบมองเมิ่งฝานอีกครั้ง และยืนยันได้ว่าคนตรงหน้าอยู่ขอบเขตเทียนหยวนขั้นที่หนึ่ง ซึ่งระดับนี้ย่อมต้องเป็นศิษย์หลักแน่นอน เขาจึงเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา
“ศิษย์น้องเมิ่ง เจ้าสังกัดอยู่สายไหนกัน? ไฉนข้าจึงไม่เคยได้ยินชื่อยอดคนเช่นเจ้าในสำนักเลย?” หลินเจี้ยนอดไม่ได้ที่จะถาม
“ข้าเป็นศิษย์เฝ้าหอศาสตรา ปกติไม่ค่อยได้ปรากฏตัว ศิษย์พี่หลินไม่เคยได้ยินชื่อข้ายย่อมเป็นเรื่องปกติ” เมิ่งฝานตอบปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ
ศิษย์หอศาสตรา?
เมื่อได้ยินคำนี้ หลินเจี้ยนพลันบังเกิดความเลื่อมใสขึ้นมาทันที
เป็นที่รู้กันทั่วว่า ‘ศิษย์เฝ้ากระบี่’ ในหอศาสตรานั้นเปรียบเสมือนเบี้ยล่างที่ถูกใช้แล้วทิ้ง น้อยคนนักจะมีจุดจบที่ดี หากพอมีฝีมืออยู่บ้างย่อมไม่มีใครยอมไปรับหน้าที่นั้น เพราะมันทั้งหนักหนาและเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต
