เจ้าหญิงอวี้ฉีที่เพิ่งจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลันต้องเบิกตาโพลง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหวาดกลัวจู่โจมเข้าเกาะกุมจิตวิญญาณอย่างรุนแรง
หลังจากเห็นภาพสังหารหวางจื่อกู่ด้วยตาตนเอง นางก็ตระหนักแจ้งแล้วว่าเมิ่งฝานผู้นี้คือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด นางมิอาจนำตนเองไปเปรียบเทียบกับเขาได้เลยแม้แต่น้อย และมิต้องสงสัยเลยว่า หากบุรุษผู้นี้คิดจะปลิดชีพนาง มันย่อมง่ายดายยิ่งกว่าการพลิกฝ่ามือ!
“ศิษย์พี่… ศิษย์พี่เมิ่ง ท่านย่อมเห็นแล้วว่าคนผู้นั้นมันดื้อแพ่งกระทำการโดยพละการ ข้าพยายามสั่งให้มันหยุดและถอยออกไปแล้ว แต่มันกลับเมินเฉยต่อคำสั่ง เรื่องนี้มิได้เกี่ยวข้องกับข้าเลยจริง ๆ ข้าเพียงตั้งใจมาเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาดาบกับท่านเท่านั้น!”
เจ้าหญิงอวี้ฉีผู้สูงศักดิ์ ซึ่งปกติมิเคยต้องก้มหัวให้ใคร กลับต้องเอ่ยวาจาละล่ำละลักด้วยท่าทีสำนึกผิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นางหวาดกลัวเมิ่งฝานจากก้นบึ้งของหัวใจ กลัวว่าหากเขาถลำลึกอยู่ในเพลิงโทสะ เขาจะสะบั้นกระบี่ใส่ร่างนางโดยมิสนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน!
