นน่าสิ้นหวังของมัน ก็ไม่ใช่สิ่งที่การโจมตีอัน ‘เบาหวิว’ ของเธอจะเจาะทะลวงเข้าได้เช่นกัน
พูดง่ายๆ คือ มันไล่เธอไม่ทัน และเธอก็ตีมันไม่เข้า
ดังนั้นแมรี่ชุดแดงจึงรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี ในช่วงที่ยังไม่มีวิธีการป้องกันที่เด็ดขาด เธออาจจะไล่ต้อนผู้ฝึกหัดเวททั่วไปได้ แต่เมื่อระดับพลังของศัตรูสูงขึ้นเรื่อยๆ ความได้เปรียบของเธอก็จะลดน้อยลงทุกที
แต่ตอนนี้… ‘ลูกน้อง’ ระดับต้นที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นคนหนึ่ง กลับซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ร้ายกาจขนาดนี้ เขาสามารถใช้ตุ๊กตาดินโคลนหน้าตาประหลาดบดขยี้จระเข้ยักษ์บึงมรณะจนตายคาที่ได้
นี่มัน… ทำให้เธอทำตัวไม่ถูกจริงๆ!
แมรี่ก้มมองซากอีกาที่แหลกเหลวใต้เท้า แววตาเริ่มฉายแววสับสน
นั่นมัน ‘ลูกน้อง’ ที่เธอรับเข้ากลุ่มมากับมือเชียวนะ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเปลี่ยนสถานะมาเป็นกำลังหลักในการต่อสู้ ส่วนตัวเธอกลับกลายเป็นคนรับใช้ที่คอยเก็บกวาดศัตรูพวกรอบนอกไปเสียแล้ว?
โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ไฟโทสะพลันลุกโชนขึ้นในใจของแมรี่ เส้นเลือดสีแดงปูดโปนขึ้นกลางดวงตาสีเขียวมรกต
เธอต่างหากที่เป็นลูกพี่ ส่วนเขาเป็นแค่ลูกน้อง ความสัมพันธ์นี้จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้เด็ดขาด! ดูท่าคงต้องหาเวลาสั่งสอน ‘ลูกน้อง’ ที่เริ่มจะเหิมเกริมคนนี้สักหน่อยแล้ว แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะทำตัวดีกับเธอ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะมาข้ามหน้าข้ามตาเธอได้
อืม… กลับไปต้องสั่งสอนให้เข็ด!
เมื่อข่มความหงุดหงิดในใจลงได้ แมรี่
