ก็พุ่งตัวไปข้างหน้า กลายร่างเป็นค้างคาวดูดเลือดตัวจิ๋ว กระพือปีกบินหายไปจากที่เกิดเหตุทันที
…
เมื่อแมรี่ชุดแดงเคาะประตูห้องด้วยความเกรี้ยวกราด สิ่งที่ต้อนรับเธอกลับเป็นรอยยิ้มที่สดใสของกริม
กริมดึงแมรี่เข้ามาในห้อง แล้วนำเสนอของขวัญอย่างกระตือรือร้นราวกับเด็กอวดของเล่นใหม่
“แมรี่ ดูสิว่านี่คืออะไร? เธอชอบเลือดของผู้แข็งแกร่งไม่ใช่เหรอ? ลองดูสิว่าอันนี้ถูกใจไหม?”
เลือดข้นคลั่กที่ส่งกลิ่นคาวฉุนกึกบรรจุอยู่ในโถดินเผา ถูกกริมประคองด้วยสองมือยื่นมาตรงหน้าแมรี่ ใบหน้าของเขาฉายแววคาดหวัง รอคอยคำชมเชยอย่างเต็มที่
“นี่… นี่มันอะไร?” แมรี่ถามอย่างตะกุกตะกัก
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เมื่อกี้ยังบุกมาด้วยความดุดันหมายจะเอาเรื่อง แต่ความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นเต็มอกกลับมลายหายไปในพริบตา พาลทำให้การพูดจาติดขัดไปด้วยเสียอย่างนั้น
“อย่าเพิ่งถาม ลองชิมดูก่อนว่าชอบไหม! ครั้งนี้ฉันหามาได้เยอะเลยนะ ถ้าเธอชอบ เดี๋ยวฉันจะไปที่ห้องวิจัยแปรธาตุเพื่อสกัดให้บริสุทธิ์ เอาความคาวออกไป รับรองว่ารสชาติต้องดีกว่าเดิมแน่นอน!”
แมรี่ชุดแดงพยายามปั้นหน้าตึง วิจารณ์อย่างเอาแต่ใจว่า
“มีใครเขาให้ของขวัญกันแบบนี้บ้างฮะ? ไม่มีเครื่องประดับตกแต่งให้ดูดีสักหน่อย ใส่มาในโถดินเผาหยาบๆ ดื้อๆ เลยเนี่ยนะ? อย่างน้อยก็น่าจะใส่แก้วคริสตัลทรงสูงใสกิ๊งสิ! แล้วเลือดพวกนี้เธอสกัดมายังไง? ไม่รู้หรือไงว่าส่วนที่หวานหอมที่สุดคือเลือดหัวใจ? …เฮ้อ เ
