งามืดดั่งภูตพราย
เธอไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธาตุเงาที่โดดข้ามเงาได้อิสระ แต่ค่าความว่องไวที่สูงลิ่วได้มอบความสามารถในการเคลื่อนที่ที่คนธรรมดายากจะจินตนาการให้ ผนังแนวดิ่งที่คนทั่วไปหมดสิทธิ์ปีนป่าย สำหรับเธอแล้วเหมือนเดินเล่นบนพื้นราบ ไร้สุ้มเสียง ไร้ร่องรอย ราวกับนักฆ่าวิญญาณ
ในที่สุด เป้าหมายก็อยู่ตรงหน้า
ร่างที่ปราดเปรียวนั้นกระโจนวูบเดียวไปห้อยตัวอยู่ที่ด้านนอกขอบหน้าต่าง ร่างกายกลืนหายไปในเงามืด รอคอยและเงี่ยหูฟัง ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าผู้ฝึกหัดข้างในกำลังตกอยู่ในภวังค์การทำสมาธิระดับลึก… ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผู้ฝึกหัดเวทไร้การป้องกันตัวที่สุด โจรหรือนักฆ่าคนใดก็ตามขอเพียงเข้าถึงตัวได้ มีดสั้นเล่มเดียวก็มากพอจะปิดฉากชีวิตว่าที่จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่
แต่ร่างเงาที่นอกหน้าต่างกลับมีประสบการณ์โชกโชน เธอไม่รีบร้อนปีนเข้าไป แต่กลับลืมตาโพลงในความมืด กวาดสายตาตรวจสอบรอบด้านด้วยความระแวง
เงียบ… สงบ… เงียบเชียบราวกับความตาย!
ทุกอย่างดูปกติ แต่ทำไมสัญญาณเตือนภัยในใจถึงกรีดร้องดังขนาดนี้? มันไม่ใช่สัมผัสทางกายภาพ แต่เป็นลางสังหรณ์จากส่วนลึกของ “สายเลือด” ที่แปลกปลอม มันเตือนว่ามีอันตรายบางอย่างรออยู่ข้างหน้า แม้เธอจะเกลียดชังสายเลือดบ้าบอนี้ที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพคนไม่เหมือนคน ผีไม่เหมือนผี แต่ในฐานะผีดูดเลือดกลายพันธุ์ที่ผ่านการตื่นรู้ เธอเชื่อมั่นในสัญชาตญาณสายเลือด
