บทที่ 329 มีนัด
ลั่วโหวกล่าวโดยเจตนา
“เก็บมา ที่ภูเขาใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศจีนที่นั่นมีกระท่อมไม้ ข้างในมีสิ่งของแบบนี้มากมาย!”
“ดื่มได้นะ!” ลั่วโหวกล่าวอีก
“ดื่มได้?” เสินเฟยเฟยหัวเราะพลางพูด
“ใช่ ดื่มอร่อยมาก!” ลั่วโหวพูดตามความจริง
คนคนนี้โชคดีจริง ๆ หลังจากนั้นเธอจึงถามอีกว่า
“จริง ๆ แล้วเก็บมาเหรอ?”
ลั่วโหวเกาหัว “ใช่ ฉันไม่มีพันธนาการใด ๆ ก็เลยไปท่องเที่ยวในภูเขาใหญ่ แล้วก็พบกระท่อมไม้แห่งหนึ่งในหุบเขาของเทือกเขาหิมาลัยในกระท่อมมีของใช้มากมาย”
“พอแล้ว อย่าเพิ่งโกหกอีก!”
เสินเฟยเฟยลุกขึ้นยืน หยิบขวดไม้บนโต๊ะ แล้วหัวเราะพลางพูดว่า
“สองขวดนี้ฉันยึดไว้ก่อน อาจารย์ ส่วนของเล็กหิมะ คุณค่อยไปส่งให้เธอตอนเย็นก็แล้วกัน”
ลั่วโหวทำหน้างง
“คุณอาจารย์เสิน คุณพูดอะไรนะ ฉันไม่เข้าใจเลย!”
“คิกคิกอาจารย์ คุณอยากเล่นอะไรแบบนี้เหรอ”
เสินเฟยเฟยนั่งลงอีกครั้ง และมองดูขวดไม้สองใบนั้นบนเก้าอี้
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณกำลังพูดอะไร สถาบันหัวหน้าเสิน!”ลั่วโหวยังคงทำท่า “งง” ต่อไป
เสินเฟยเฟยมองด้วยสายตาแฉล้ว พูดอย่างเจ้าเล่ห์
“คุณกำลังทำอะไรกันแน่?”
ลั่วโหวเพียงแต่หัวเราะแบบเขินอายและพูดว่า
“เฮ่อๆ เฟยเฟย เธอรู้ได้อย่างไรว่าเป็นฉัน”
เสินเฟยเฟยหัวเราะและพูดว่า
“โอ๊ย อาจารย์ ถ้ามีเวลาแบบนี้ ไม่ดีกว่าไปสอนศิษย์ที่มีพรสวรรค์สักกี่คนหรือ”
หลังจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบ
ลั่วโหวเดินไปที่เก้าอี้ของเธอ แล้วยื