่นมือแปลก ๆ ออกไปลูบแก้มเล็ก ๆ ของเธอเสินเฟยเฟยทันใดนั้นก็หายใจถี่ขึ้น
“น้อยเฟยเฟย น่ารัก อาจารย์ชอบเธอมากนะ ก็เลยเข้าใกล้เธอ!”
ลั่วโหววางมือลามกแตะที่หน้าอกของเธอ แล้วค่อย ๆ บีบเบา ๆ
“อาจารย์!”
เสินเฟยเฟยเอ่ยเสียงเบา
“ฉัน ฉัน กรุณา อย่า อย่าทำแบบนี้ ขอร้อง!”
ลั่วโหวเห็นใบหน้าเล็กของเธอน้ำตาคลอจึงยังคงทำตัวหน้าด้านเดินไปที่เก้าอี้ของเธอ เขาอุ้มเธอขึ้นมากอดไว้เสินเฟยเฟยรู้สึกตัวแข็งทื่อ
ลั่วโหวจูบซับน้ำตาบนใบหน้าของเธอ แล้วกล่าวว่า
“เฟยเฟย เกลียดอาจารย์แล้วหรือ?”
ประโยคนี้ช่างไร้ยางอาย!
เสินเฟยเฟยยังคงแข็งทื่ออยู่ เลื่อนใบหน้าหลบมือของเขา ก้มหน้าลงพร้อมกับกระซิบเสียงเบาว่า
“คุณอย่าทำแบบนี้ อย่าทำแบบนี้ ฉัน ฉันมีคนรักแล้ว!”
ลั่วโหวรู้สึกเขินอายเล็กน้อยจึงเก็บมือกลับ แล้วหัวเราะแบบเขิน ๆ
“อย่างนี้นะ เฟยเฟย เฮ้อ เฟยเฟย งั้นเรามาแลกจูบกันเลยดีไหม ราวกับว่าเธอจูบอาจารย์เหมือนที่อาจารย์รักเธอ เป็นการชดใช้ความรู้สึกของอาจารย์ล่ะกัน”
เสินเฟยเฟยใช้มือดันที่อกของเขาเบา ๆ เพื่อไม่ให้เข้าใกล้ตัวเธอมากเกินไป แล้วพูดอย่างอาย ๆ
“อาจารย์ คุณเป็นคนหน้าด้านจริง ๆ ”
ลั่วโหวมองใบหน้าของเธอที่ยังมีคราบน้ำตา จมูกยังแดงอยู่ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม
“เขาคือใคร?”
เมื่อได้ยินเสินเฟยเฟยกระซิบบอกชื่อหนึ่งชื่อลั่วโหวก็นิ่งเงียบลง
เขาผลักเธอออกอย่างเบามือ แล้วกล่าวว่า
“เรียบร้อยแล้ว เฟยเฟย อาจารย์ขอโทษนะ”
เสินเฟยเฟยลุ
