เทียนจิ้งพูดว่า “งั้นก็ได้ หลี่ พี่ใหญ่ พวกเราไปเดินเล่นแถวๆ นี้กันอีกหน่อยแล้วกัน ถ้าอาจารย์ของคุณลงมา ก็ให้เขาติดต่อพวกเรานะ”
สองสาวขึ้นยานอวกาศอีกครั้ง แล้วไป “เที่ยว” ที่อื่นๆ ในเทือกเขาหิมาลัย
ส่วนหลัวโหวนั้น ตอนนี้เข้าสู่สภาวะไร้ความปรารถนาและไร้ความต้องการแล้ว
แต่ยาลูกกลอนในท้องยังคง “ย่อย” ไปได้เพียงหนึ่งในสี่เท่านั้น
โชคดีที่ยาลูกกลอนชนิดนี้ขณะย่อย คนจะไม่รู้สึกหิวหรือกระหาย และเมื่อนั่งสมาธิดึงพลัง ร่างกายก็จะใช้พลังงานน้อยลงด้วย
วันนี้หลัวโหวรู้สึกว่าตนกำลังจะทะลุถึงจุดสูงสุดของชั้นที่ห้าแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกแล่นผ่านสมองมา
ความรู้สึกที่สมองแจ่มใสไปหมด ความรู้สึกที่สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวผ่าน “สมอง” ได้
เขารีบปล่อยวางความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมด ดึงพลังต่อไปปล่อยให้ “พลัง” ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณต่างๆ ในร่างกายตามวิถีแห่งคัมภีร์ต่อไป
