ชั่วอึดใจต่อมา บุรุษในชุดผู้ดูแลของสำนักซู่ซันก็ก้าวขึ้นสู่เวทีทงเทียนอย่างมั่นคง เมิ่งฝานมิเคยรู้จักคนผู้นี้มาก่อน และยิ่งไม่อาจหยั่งถึงระดับตบะบารมีของเขาได้ ทว่าในยามนี้ การวัดกันที่ระดับพลังหาใช่ประเด็นหลัก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความลุ่มลึกในวิถีกระบี่ต่างหาก
“ศิษย์พี่ ท่านนี้คือใครรึขอรับ?” เมิ่งฝานหันไปถามหลิวเยียนผิง
หลิวเยียนผิงคลี่ยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า ในใจแอบนึกลำพองว่า เจ้าหนูคนนี้ เมื่อครู่ยังเอาข่าววงในมาวางท่าอวดข้าอยู่เลย สุดท้ายก็ต้องมาขอความรู้จากข้าอยู่ดีมิใช่รึ
“เรียกว่า ‘ศิษย์พี่หญิงหลิว’ สิ!”
“ขอรับศิษย์พี่หญิงหลิว ท่านผู้นี้คือใครรึขอรับ?”
“ท่านผู้นี้คือผู้ดูแลแห่งหอคุมกฎสำนักซู่ซันของเรา ข้ารู้เพียงว่าทุกคนเรียกท่านว่า ‘ผู้ดูแลหยาง’ ส่วนนามจริงนั้นข้าก็สุดรู้”
เมิ่งฝานพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่ถามความต่อ เขาเองก็ใคร่รู้นักว่าวิถีกระบี่ของผู้คุมกฎระดับนี้จะพิสดารเพียงใด การที่กล้าก้าวขึ้นสู่เวทีเป็นคนแรก ย่อมต้องมั่นใจในเพลงกระบี่ของตนอย่างยิ่งยวด หรือไม่ก็อาจเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้ดูแล จนถูกผลักดันให้มาเป็นหัวหอกกู้หน้าสำนัก
