สิ้นคำประกาศของเจียงผั่วเยว่ บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยือกขึ้นทันควัน เหล่าคนของสำนักซู่ซันต่างเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยวและมึนตึงกันถ้วนหน้า
เดิมทีการที่ไม่มีใครก้าวขึ้นไปก็ถือเป็นเรื่องปกติที่เข้าใจได้ ทว่าคำท้าทายอย่างตรงไปตรงมาของเจียงผั่วเยว่ในยามนี้ มิต่างอะไรกับการตบหน้ากลางเยี่ยงยั่วยุ หากยังไม่มีผู้ใดก้าวออกไปรับศึก สำนักซู่ซันคงต้องกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะไปอีกนาน
เจียงผั่วเยว่ผู้นี้… ช่างโอหังไม่จักกาลเทศะจริง ๆ!
สายตาชิงชังนับร้อยนับพันคู่พุ่งตรงไปยังบุรุษบนเวที ทว่าเจียงผั่วเยว่กลับทำเพียงยืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้นำพาต่อความโกธรของฝูงชนแต่อย่างใด
หากเป็นคนหนุ่มแล้วไม่กล้าโอหัง จะเรียกว่าเป็นคนหนุ่มได้อย่างไร!
เขามีศักยภาพเพียงพอที่จะยโสเช่นนั้นได้จริง ๆ อีกทั้งเขาหาได้เป็นศิษย์ของสำนักซู่ซันไม่ ต่อให้ต้องผิดใจจนมองหน้ากันมิติด แล้วเขาจะต้องยี่หระไปไย?
อย่างไรก็ตาม อีกไม่นานเขาก็ต้องออกเดินทางติดตามคณะของสำนักคุนหลุนกลับไปแล้ว การได้ประลองกับยอดฝีมือระดับผู้ดูแลของซู่ซัน จึงเป็นแผนการที่เขามุ่งเป้าหมายไว้ในใจตั้งแต่ต้น
