“ท่านลืมไปแล้วรึ การประลองครานี้วัดกันที่ ‘วิถีกระบี่’ ล้วน ๆ หาได้เกี่ยวพันกับระดับตบะบารมีไม่ อาวุโสหลายท่านอาจมีตบะสูงส่งเทียมฟ้า ทว่านั่นมิได้การันตีว่าเพลงกระบี่ของพวกเขาจะเฉียบคมเหนือใครเสมอไป”
“จริงของเจ้า” หลิวเยียนผิงลอบกลืนน้ำลาย
ในการประลองกระบี่แห่งซู่ซันครานี้ หากเป็นการปะทะกันระหว่างศิษย์ ไม่ว่าใครแพ้ชนะก็นับเป็นเรื่องธรรมดาของวิสัยจอมยุทธ์ ทว่าหากคนระดับ ‘อาวุโส’ ออกโรงเองแล้วยังต้องม้วนเสื่อกลับไป นั่นแหละคือคราวอับปางของเกียรติภูมิสำนักซู่ซันอย่างแท้จริง ด้วยเหตุนี้ความเงียบจึงเข้าปกคลุมแท่นทงเทียนอยู่นานโข เพราะเดิมพันครั้งนี้สูงเกินกว่าใครจะกล้าแบกรับ
ทว่าในความเงียบสงัดนั้น เจียงผั่วเยว่กลับกวาดสายตามองไปรอบทิศ ก่อนจะประกาศก้องด้วยน้ำเสียงโอหังว่า
“ดูท่าจะไม่มีศิษย์คนใดคิดจะขึ้นมาประลองกับข้าแล้วสินะ ตัวข้าเจียงผั่วเยว่ผู้นี้มีความรู้อันน้อยนิด ไม่ทราบว่าจะมี ‘ท่านอาวุโส’ ท่านใดของสำนักซู่ซัน จะกรุณาให้เกียรติก้าวออกมาชี้แนะข้าบ้างหรือไม่?”
