เมิ่งฝานยิ้มละไมพลางยื่นมือไปลูบหัวนางอย่างเอ็นดู “วางใจเถิด ข้าจะสถิตอยู่ที่หอศาสตราตลอดเวลา ไม่หนีหายไปไหนแน่นอน”
ภาพการแสดงความรักใคร่ฉันพี่น้องที่ดูสนิทสนมเกินธรรมดานั้น ตกอยู่ในสายตาของเฉียนเล่อฉือที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกเพลิงโทสะแผดเผาจนแทบจะระเบิดออกมา!
ใครบ้างในสำนักซู่ซันที่ไม่รู้ว่าข้า เฉียนเล่อฉือ กำลังตามจีบหลี่เสวี่ยโหรวอยู่?
เจ้าหนุ่มนี่กล้าดีอย่างไรถึงได้ลูบศีรษะนางต่อหน้าข้าเช่นนี้ นี่มันหยามเกียรติกันชัด ๆ!!!!
ความจริงแล้ว เฉียนเล่อฉือคิดมากไปฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง เพราะในสายตาของเมิ่งฝานนั้น ตัวตนของเฉียนเล่อฉือหาได้มีค่าน่าจดจำแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวไม่
“พี่เมิ่งฝาน ก่อนหน้านี้ข้าตามหาท่านแทบพลิกแผ่นดินก็ไม่พบ แล้วเหตุใดท่านถึงไม่คิดจะมาหาข้าบ้างเลยล่ะ?” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ หลี่เสวี่ยโหรวก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางแง่งอนออกมา
“เอ่อ… ที่พักของเจ้าเป็นหอพักหญิง ข้าเป็นบุรุษจะบุ่มบ่ามไปได้อย่างไรกัน” เมิ่งฝานตอบพลางเกาหัวด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย
