เมื่อเห็นเมิ่งฝานประสบความสำเร็จจนก้าวเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง นางก็รู้สึกยินดีไปกับเขาจากส่วนลึกของหัวใจ แม้กาลเวลาจะหมุนผ่าน แต่สายใยที่พึ่งพาอาศัยกันมาแต่เยาว์วัยในหมู่บ้านบนภูเขาดวงนั้นหาได้จางหายไป เมิ่งฝานมองนางเป็นน้องสาวผู้น่ารัก และนางก็มองเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีเสมอมา
ความจริงแล้ว หลังจากมาถึงสำนักซู่ซัน นางต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลจนต้องมุมานะฝึกฝนอย่างหนัก มิอาจตามติดเมิ่งฝานได้ดังใจนึก ในยามที่นางออกตามหาเขาแล้วไม่พบ นางถึงกับแอบไปร้องไห้เสียใจอยู่หลายคืน
บัดนี้เมื่อเห็นพี่ชายปรากฏตัวขึ้นพร้อมพลังฝีมือที่รุดหน้าอย่างก้าวกระโดด ความอัดอั้นในใจจึงมลายสิ้น กลายเป็นความปลาบปลื้มใจอย่างถึงที่สุด
“พี่เมิ่งฝาน ท่านบอกว่าตอนนี้ท่านรั้งตำแหน่งศิษย์เฝ้ากระบี่อยู่ที่หอศาสตราใช่ไหม?” หลี่เสวี่ยโหรวถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
“ใช่แล้ว” เมิ่งฝานพยักหน้ายืนยัน
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปข้าจะไปหาท่านที่หอศาสตราบ่อย ๆ คราวนี้ท่านห้ามหายตัวไปไหนอีกเด็ดขาดนะ!” หลี่เสวี่ยโหรวกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง
