อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา และต่อหน้าต่อตาเธอ บาดแผลเหล่านั้นก็เริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่เธอสามารถมองเห็นได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรอีก เธอจึงตัดสินใจวิ่งไปที่ประตู
มันอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่มีอะไรขวางทาง ถ้าเธอไปถึงได้ บางทีเธออาจจะหนีรอดไปได้ เธอไม่รู้จริงๆ ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอแค่อยากจะไปจากที่นี่
แต่แล้ว จู่ๆ วินเซนต์ก็ปรากฏตัวตรงหน้าประตู ราวกับว่าเขาเทเลพอร์ตมา “มีเหตุผลที่ฉันไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องมัดเธอไว้” วินเซนต์กล่าว
ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนี้ เคธี่รู้สึกว่าสิ่งเดียวที่เธอทำได้คือยิ้ม
หลังจากเหตุการณ์นั้น เคธี่ก็ถูกส่งกลับไปที่ห้องขังพร้อมกับคนอื่นๆ และในห้องขังของเธอก็มีกาวินอยู่ด้วย วินเซนต์กลับไปที่ห้องของเขา และแวมไพร์ส่วนใหญ่ก็จะนอนหลับเมื่อพระอาทิตย์เริ่มขึ้น
แน่นอนว่าห้องขังส่วนใหญ่ถูกปกคลุมไว้ ดังนั้นแสงแดดจึงแทบไม่ส่องเข้ามาข้างในตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“เธอโอเคไหม พวกเขาทำอะไรแปลกๆ กับเธอหรือเปล่า?” กาวินถาม กาวินเป็นคู่หูของเคธี่ และเขาก็ถูกพามาที่ถิ่นฐานของแวมไพร์ด้วย
“ฉันสบายดี…ดีกว่าที่ควรจะเป็นด้วยซ้ำ” เธอคิดขณะที่รู้สึกว่าตัวเองรอดมาได้ง่ายๆ เธอรู้ว่าชายคนนั้นสามารถฆ่าเธอได้ทุกเมื่อ แต่เลือกที่จะไม่ทำ
“แล้วนายล่ะ มีอะไรเกิดขึ้นที่นี่บ้างไหม?” เธอถาม
