“ดูเหมือนพวกเขาจะสุ่มเลือกคนบางคน ตอนแรกมีคนมาเอาเลือดไปนิดหน่อยจากทุกคน” กาวินยกแขนขึ้นแสดงรอยเล็กๆ “มันแปลกมาก เหมือนเราทำอะไรไม่ได้เลยที่จะต่อสู้กลับ ราวกับว่าจิตใจของเราถูกบังคับให้ทำตามที่พวกเขาบอก”
“แต่หลังจากนั้น แวมไพร์หน้าตาแปลกๆ สองสามตัวก็เข้ามา ฉันเห็นพวกมันคุยกับยาม แล้วพวกมันก็มองพวกเราทุกคน…เหมือนเราเป็นสัตว์ในสวนสัตว์ และในที่สุด แวมไพร์ก็ยกมือชี้ และพวกเขาก็ถูกพาตัวไปที่ไหนสักแห่ง ฉันคิดว่าเรื่องเดียวกันเกิดขึ้นกับเธอ แต่เธอเป็นคนแรกที่กลับมา”
พวกเขารอในคืนนั้นเพื่อให้คนอื่นๆ ที่กาวินพูดถึงกลับมา แต่ต่างจากเคธี่ คนสองคนนั้นไม่เคยกลับมาเลย และนี่ก็ยิ่งทำให้พวกเขานอนหลับยากขึ้นในคืนนั้น
ทุกวันพวกเขาได้รับอาหารและน้ำตามปกติ และจะมีคนมาเอาเลือดทุกๆ สองวันหรือประมาณนั้น ไม่มีใครพูดอะไร และพวกเขาไม่ได้รับแจ้งข้อมูลใดๆ
ส่วนวินเซนต์ เขาก็จะมาทุกวันและถามหาเคธี่ มันเป็นกิจวัตรเดิมๆ เขาจะพาเธอไปที่ห้องทดลองของเขา และพวกเขาก็จะคุยกันเล็กน้อย ทุกครั้งที่ไป เธอก็จะพยายามหลบหนีด้วยวิธีที่ซับซ้อน แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ
จากการสนทนาของพวกเขา เคธี่ได้รู้ว่าพวกเขาคือแวมไพร์ เมื่อเวลาผ่านไป วินเซนต์ก็เริ่มซื่อสัตย์กับเธอมากขึ้น เขาไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องปิดบัง เธอก็จะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตอยู่ดี จนกว่าเธอจะไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเขาอีกต่อไป
