เขายิ้มพลางกล่าวตอบว่า “หากนับดูแล้ว เจ้าเห็นคุณค่าในตัวข้าก่อนท่านผู้เฒ่าหลินเสียอีก นั่นพิสูจน์ว่าสายตาของเจ้ายาวไกลกว่าท่านผู้เฒ่าเสียด้วยซ้ำ”
“ท่านผู้เฒ่าหลินผู้นี้แข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น ยามอยู่ต่อหน้าท่าน ข้ากลับรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ ราวกับถูกกดข่มด้วยสัญชาตญาณดั้งเดิม” หงชี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน
เมิ่งฝานยกยิ้มจาง ๆ
“นั่นเพราะท่านผู้เฒ่าหลินบรรลุถึงขอบเขตคนกับกระบี่รวมเป็นหนึ่งแล้วอย่างไรเล่า ท่านคือกระบี่ และกระบี่ก็คือตัวท่าน”
“หากมองในแง่หนึ่ง ท่านคือกระบี่เล่มหนึ่ง และเจ้าเองก็คือกระบี่เล่มหนึ่ง ถือได้ว่าเป็นเผ่าพงษ์เดียวกัน”
“ทว่ากระบี่เล่มนั้นของท่านกลับทรงอานุภาพเหนือล้ำกว่าเจ้ามหาศาลนัก การที่เจ้าจะถูกกดทับด้วยรัศมีของท่านจึงมิใช่เรื่องแปลกอันใด”
เมื่อได้ยินคำกล่าวของเมิ่งฝาน หงชี่ถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
นางถามด้วยความฉงนว่า “คนกับกระบี่รวมเป็นหนึ่งงั้นหรือ นี่คือระดับขั้นใดกัน ข้ามิเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย แล้วเหตุใดเจ้าถึงรู้แจ้งเห็นจริงในเรื่องนี้ได้ลึกซึ้งนัก”
