บทที่ 30 จุดสุดยอดแห่งวิถีกระบี่คือพลังกระบี่
เมิ่งฝานยกยิ้มที่มุมปากพลางเอ่ยสั้น ๆ
“พลังกระบี่ที่ข้ากล่าวถึง… มิใช่พลังกระบี่สามัญที่ท่านเข้าใจ!”
สิ้นคำ เมิ่งฝานพลันวาดกระบี่หงชี่ออกจากฝัก ประกายกระบี่สีชาดกรีดผ่านอากาศขณะที่เขาเริ่มร่ายรำ ‘วิชากระบี่วารีคลั่ง’
วิชากระบี่นี้เมิ่งฝานเคยประลองกับหลิวเยียนผิงมาแล้วครั้งหนึ่ง และเพื่อที่จะชี้แนะนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาจึงได้ทุ่มเทสมาธิศึกษามันอย่างละเอียดจนเรียกได้ว่าแตกฉานยิ่งกว่าผู้เป็นเจ้าของเสียอีก
“ศิษย์พี่หญิงหลิว วิชากระบี่หลักที่ท่านทุ่มเทฝึกปรือคือกระบี่วารีคลั่งใช่หรือไม่?” เมิ่งฝานเอ่ยถามขณะที่ร่างขยับไหว
“ย่อมเป็นเช่นนั้น!” หลิวเยียนผิงตอบรับอย่างขะมักเขม้น
“ถ้าเช่นนั้น… ท่านจงจ้องดูให้ดี!”
เมื่อกล่าวจบ ท่วงท่าของเมิ่งฝานก็แปรเปลี่ยนไป เขาเริงระบำกระบี่วารีคลั่งด้วยท่วงทำนองที่ลื่นไหลประหนึ่งสายน้ำเชี่ยวที่มิอาจตัดขาด ทุกกระบวนท่าล้วนกลมกลืนเป็นธรรมชาติอย่างถึงที่สุด จนแม้แต่หลิวเยียนผิงที่คลุกคลีกับวิชานี้มานานนับปี ยังต้องลอบละอายใจในระดับชั้นที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว
