ทั้งคู่ยังคงใช้กระบวนท่าเดิมจาก ‘เพลงกระบี่จันทร์กระจ่าง… ศศิธรฉายส่องชลธี!’
ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏ… กลับซ้ำรอยเดิมไม่ผิดเพี้ยน!
เมิ่งฝานยังคงใช้หลักการ ‘ออกทีหลัง แต่ถึงเป้าหมายก่อน’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่ปลายกระบี่ของเขาจรดลงบนลำคอของเย่เฟิง กระบี่ของฝ่ายหลังกลับยังคงห่างจากเป้าหมายถึงสองนิ้วเต็ม ๆ!
ในโลกของยอดฝีมือกระบี่ ระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้วก็เปรียบได้กับความต่างระหว่างสวรรค์และนรก อย่าว่าแต่ระยะห่างถึงสองนิ้วเช่นนี้เลย
นี่มิใช่การประลอง… แต่มันคือการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว!
“ข้าพ่ายแพ้แล้ว… คราวนี้ยอมรับจากใจจริง” เย่เฟิงปล่อยกระบี่ไม้ในมือให้ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะหลับตาลงอย่างผู้ที่สูญเสียสิ้นทุกสิ่ง
หากจะกล่าวตามตรง นี่คือความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของเขา
ในฐานะศิษย์ฝ่ายในผู้มีตบะถึง ‘ระดับฝึกลมปราณขั้นที่ 8’ กลับต้องมาปราชัยให้แก่ศิษย์ฝ่ายนอกที่มีพื้นฐานเพียง ‘ระดับฝึกปรือขั้นที่ 1’ อย่างหมดรูป
แม้จะเป็นเพียงการประลองเชิงกระบี่ล้วน ๆ โดยมิได้วัดกันที่พลังทำลายล้างที่แท้จริง แต่มันก็สร้างบาดแผลลึกในใจให้แก่เขาอย่างยิ่งยวด
