“แท้จริงแล้วในกระบวนท่านี้… ยามที่เจ้าแทงกระบี่ออกไป ควรพุ่งเท้าขวานำก่อน และเมื่อครู่เจ้ายกศอกสูงเกินความจำเป็น หากกดระดับแขนลงมาอีกเพียงครึ่งชุ่น เจ้าก็น่าจะจรดคมกระบี่ลงบนลำคอของคู่ต่อสู้ได้พร้อม ๆ กับข้า”
เมิ่งฝานเอ่ยชี้แนะพลางโน้มตัวลงเก็บหินวิญญาณทั้งสิบก้อนบนพื้นขึ้นมาอย่างใจเย็น
ลาภลอยก้อนโตขนาดนี้ หากไม่หยิบยื่นคำแนะนำให้เขาไปบ้าง เมิ่งฝานคงรู้สึก ‘ผิดมโนธรรม’ จนเก็บเงินเข้ากระเป๋าได้ไม่สนิทใจนัก
คำพูดนั้นทำให้เย่เฟิงที่กำลังจมดิ่งอยู่กับความพ่ายแพ้พลันลืมตาขึ้นทันควัน!
ในแววตาของเขาปรากฏประกายเจิดจ้าวูบหนึ่ง เย่เฟิงรีบคว้ากระบี่ขึ้นมาลองวาดลวดลายตามคำบอกนั้นอยู่สองสามครา ก่อนที่ใบหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีปนประหลาดใจอย่างที่สุด
เพียงแค่ปรับเปลี่ยนตามที่เมิ่งฝานบอกเพียงเล็กน้อย เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าเพลงกระบี่ท่านี้ลื่นไหลและทรงพลังขึ้นกว่าเดิมอย่างน่าอัศจรรย์!
“ขอบใจเจ้ามาก! เรื่องเมื่อครู่เป็นข้าที่หูเบาไปเอง ข้าขอโทษเจ้าจากใจจริง”
ครั้งนี้เย่เฟิงเอ่ยออกมาอย่างสง่าผ่าเผยและจริงใจที่สุด
