ในวินาทีนั้น… ดวงวิญญาณของนางราวกับถูกกระชากออกจากร่าง ทิ้งไว้เพียงซากสังขารที่ว่างเปล่าและแตกสลาย
นางเคยรักเขาอย่างสุดหัวใจ ลึกซึ้งจนมิอาจถอนตัว ทว่าใครจะคาดคิดว่าบุรุษที่นางมอบทั้งชีวิตให้แท้จริงแล้วคือปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ความรักที่นางเพียรเฝ้าถนอมมาตลอดช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าเวทนาสิ้นดี
มนุษย์ที่สามารถปลิดชีพวงศ์ตระกูลของตนเองได้ลงคอ… ยังมีสิ่งใดหลงเหลือให้เรียกว่า ‘มนุษย์’ ได้อีกรึ?
ในใต้หล้าที่กว้างใหญ่ คงหามีอสุรกายตนใดเทียบเคียงความโฉดช้าของเขาได้อีกแล้ว!
ชิวเอ๋อร์ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ยามนี้นางกลับรู้สึกว่าความตายคือการปลดปล่อยที่หอมหวาน และเป็นบ้านหลังสุดท้ายที่แท้จริงสำหรับนาง
หากจำต้องฝืนมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกที่มืดมนเช่นนี้ จะยังมีสิริมงคลอันใดให้โหยหาอีกเล่า?
จะมีก็เพียงแต่ความอาลัยรักต่อดวงใจน้อย ๆ ในครรภ์ที่ยังมิทันได้ลืมตาดูโลก... ไม่ว่าทารกผู้นี้จะถือกำเนิดขึ้นหรือไม่ มันก็คือโศกนาฏกรรมที่แสนสาหัสเกินกว่าหัวใจจะรับไหว
วูบ! ประกายกระบี่พลันสว่างวาบ บาดลึกเข้าไปในบรรยากาศเหนือหน้าผาชัน
