“ชิวเอ๋อร์… แท้จริงแล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้ามุสาต่อเจ้ามาโดยตลอด คนร้ายที่ฆ่าล้างตระกูลหลี่ของข้าจนสิ้นซาก มิใช่จอมมารโลหิตผู้โฉดช้าแห่งยุทธภพหรอก...”
หลี่ชิงอวิ๋นหยุดชะงักพลางทอดถอนใจ สีหน้าของเขายามนี้ดูซับซ้อนและลึกลับเกินหยั่งถึง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดอันน่าสยดสยองพลันผุดขึ้นในห้วงคำนึงของชิวเอ๋อร์ นางเบิกตากว้างจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับพญามัจจุราชที่เพิ่งปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรก!
“ดูท่า… เจ้าจะเดาความจริงข้อนี้ได้แล้วสินะ… ใช่แล้ว ตระกูลหลี่ของข้า เป็นข้าเองที่ลงมือปลิดชีพพวกเขาทั้งหมดด้วยมือคู่นี้”
“ข้าต้องล้างตระกูลตนเองเพื่อขจัดพันธะแห่งรักและคราบน้ำตา เพื่อบรรลุแก่นแท้ของวิชา ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ และเพื่อชิงตำแหน่งประมุขแห่งสำนักกระบี่อู๋จี๋มาไว้ในกำมือ”
“ทว่าช่างน่าเสียดายนัก… จนถึงบัดนี้ข้ากลับยังมิอาจฝึกฝนวิชากระบี่นี้ให้สำเร็จลุล่วงได้”
“นั่นก็เพราะ… ข้ายังโหดเหี้ยมมิพอ!”
“และเพราะว่า… เจ้ายังมีชีวิตอยู่!”
คำประกาศิตอันเย็นชาของหลี่ชิงอวิ๋น ได้พังทลายเศษเสี้ยวแห่งความหวังสุดท้ายของชิวเอ๋อร์ไป!
