บทที่ 7 การบำเพ็ญเพียร ปราณแท้สายแรก
เห็นได้ชัดว่าศิษย์พี่หลัวเพิ่งจะกลับมาจากการออกไปดื่มสุราข้างนอกอย่างสำราญใจ
เดิมทีเมิ่งฝานหลงคิดไปว่า การถูกส่งมาประจำการ ณ หอศาสตราแห่งนี้ จะต้องถูกจองจำภายใต้กฎระเบียบอันเข้มงวด มิต่างจากการติดคุกติดตารางที่ไร้ซึ่งอิสรภาพ!
อย่างน้อยที่สุด เขาก็คาดการณ์ว่าศิษย์เฝ้ากระบี่ต้องกบดานอยู่แต่ในหอศาสตราทุกวี่วัน มิอาจย่างกรายออกสู่โลกภายนอกได้ตามใจชอบ
ทว่าเมื่อเห็นสภาพของศิษย์พี่หลัวในยามนี้ ความคิดเหล่านั้นก็พลันกระจ่างชัดว่าเขานั้นคาดการณ์ผิดถนัด
ในเมื่อศิษย์พี่หลัวยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเสเพลและเป็นอิสระถึงเพียงนี้ แสดงว่าสถานะศิษย์เฝ้ากระบี่ก็คงมิได้ลำบากตรากตรำอย่างที่จินตนาการไว้ในคราแรก
เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกว่า… ชะตากรรมของศิษย์เฝ้ากระบี่ในหอศาสตราแห่งนี้ ดูท่าจะมิได้น่าเวทนาจนเกินไปนัก!
“ศิษย์พี่หลัว ท่านกลับมาแล้วหรือครับ” เมิ่งฝานเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม
ศิษย์พี่หลัวหัวเราะร่าด้วยความเบิกบาน ใบหน้าแดงก่ำอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราที่คละคลุ้ง พลางเรอออกมาคำโตด้วยความมึนเมา
ก่อนจะสะบัดมือโยนน้ำเต้าสุราใบหนึ่งให้แก่เมิ่งฝานอย่างคล่องแคล่ว
