“อย่าหาว่าข้าผู้เป็นศิษย์พี่เอาแต่หาความสุขใส่ตัวจนลืมดูแลเจ้าเลย… เอ้า! นี่ส่วนของเจ้า!” สิ้นคำกล่าว เขาก็เดินโอนเอนกลับเข้าห้องพักของตนเพื่อพักผ่อนในทันที
ต้องยอมรับเลยว่า หากชีวิตประจำวันเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็นับว่าเป็นชีวิตที่สุนทรีย์มิใช่น้อย
“เอาละ ได้เวลาแล้ว… อย่าลืมลงกลอนประตูใหญ่ให้เรียบร้อยด้วยเล่า”
แม้จะก้าวเข้าห้องไปแล้ว ศิษย์พี่หลัวก็ยังมิลืมกำชับเมิ่งฝานอีกประโยค ก่อนจะปิดประตูห้องหับของตนลง
เมิ่งฝานก้มมองน้ำเต้าสุราในมือพลางเผยยิ้มขื่นออกมาอย่างจนใจ
หลังจากลงกลอนประตูใหญ่ของหอศาสตราจนแน่นหนา เขาก็ปลีกตัวกลับเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวทันที ภารกิจทำความสะอาดศาสตราทั้งยี่สิบเล่มในวันนี้ลุล่วงลงด้วยดี ถึงเวลาที่เขาจะได้เอนกายพักผ่อนเสียที
เขาวางน้ำเต้าสุราลงบนโต๊ะ ก่อนจะลองเปิดจุกดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง…
ทว่ารสสัมผัสกลับมิได้วิเศษเลอเลิศอย่างที่คิด!
เมิ่งฝานรีบอุดจุกน้ำเต้ากลับคืนที่เดิมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในชาติภพก่อนเขาหาใช่ผู้นิยมในรสสุรา ยิ่งมาพบเจอน้ำเมาในโลกนี้ที่มีรสชาติฝาดเฝื่อนย่ำแย่กว่าโลกเดิมหลายเท่าตัว เขายิ่งรู้สึกไม่พิสมัยมันแม้แต่น้อย
