ปีศาจ สองคือกลัวหลุมลึก และสามคือกลัวคนที่อยู่ปากหลุมขอรับ”
“ดี! ดีจริงๆ!”
ชายชราพยักหน้าซ้ำๆ พลางโบกมือให้บ่าวไพร่ไปเตรียมอาหารค่ำ จากนั้นจึงกล่าวว่า “เจ้าเด็กสามคนในถ้ำนั่นมันทำตัวเสเพล ไม่รักดี ควบคุมช่วงล่างของตนเองไม่ได้ แม้แต่ขาก็ยังคุมไม่ได้ ข้าเห็นว่าต่อให้ไม่มีปีศาจในบ่อน้ำนั่น ชาตินี้พวกมันก็คงไม่มีอนาคตอันใด คืนนี้ข้ามอบหมายให้เจ้า เมื่อลงไปในบ่อร้างแล้ว หากพาออกมาได้ก็พาออกมา หากพาออกมาไม่ได้ ตระกูลสวี่ของข้าก็นับว่าได้คนรุ่นหลังที่ดีเพิ่มมาคนหนึ่ง!”
บัณฑิตแซ่สวี่เพียงแต่ค้อมกายคารวะ มิกล้าเอ่ยคำใด
คนอื่นๆ ต่างพากันจับจ้องมาที่เขา
มีเพียงนักพรตหนุ่มที่ยิ้มมองบัณฑิตผู้นั้น เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบเสียงลงแล้ว เขาจึงคำนับบัณฑิตเบาๆ และเอ่ยว่า “นึกไม่ถึงว่าจะได้พบกันอีก และนึกไม่ถึงว่าจะรวดเร็วเพียงนี้ ยินดีที่ได้พบ”
“ขอบพระคุณท่านเซียน…”
“ควรเป็นพวกเราที่ต้องขอบคุณท่านมากกว่า”
ทุกคนที่ได้ยินต่างรู้สึกงุนงงและประหลาดใจ
“ทุกท่านอาจยังไม่ทราบ เมื่อวานช่วงเที่ยงตอนที่พวกเราผ่านอำเภอฝูเหยา เสบียงแห้งหมดสิ้นแต่กลับไร้ร้านร้า กระหายน้ำเหลือคณาแต่ก็หาลำธารไม่พบ จึงได้ขอน้ำดื่มจากคุณชายท่านนี้ เขาเห็นว่าพวกเราเป็นนักพรต ทั้งยังกังวลเรื่องปีศาจในจวนของทุกท่านและระลึกถึงพระคุณของพวกท่าน จึงได้เชิญพวกเรามาที่อำเภอฝูเหยาเพื่อดูว่าจะพอช่วยอะไรได้บ้าง” ซ่งโหยวยิ้มบางๆ พลางอธิบายให้ทุกคนฟัง
