อบ นางจึงหันกลับมามองนักพรตอีกครั้ง
นางจึงเบิกตากว้างยื่นหน้าเข้าไปใกล้กลุ่มนักรบตัวจ้อย สังเกตดูอย่างละเอียดพลางสูดจมูกดมกลิ่นด้วยความแปลกใจยิ่ง
ทว่าในขณะที่กำลังสำรวจด้วยความสนใจอยู่นั้น นางกลับได้ยินคนแคระผู้นั้นกล่าววาจาโอหัง นอกจากจะบอกว่าจะยิงนางให้ตายแล้ว ยังจะทิ่มตาและตัดหูนักพรตของนางอีก เช่นนี้แล้วนางจะทนได้อย่างไร
ต่อให้แม่นางสามสีจะมีอุปนิสัยดีเพียงใด และต่อให้ตอนแรกนางจะมองว่าเป็นการเล่นสนุกที่น่าขำขันเพียงไหน แต่ยามนี้นางก็ถึงกับชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนที่ขนจะเริ่มลุกตั้งด้วยโทสะ
“พวกเจ้าตัวจ้อยเหล่านี้นี่ ขนาดตัวยังเล็กกว่าคนในเมืองคนแคระเสียอีก แถมยังเป็นแค่พวกจิ้งจกสี่เท้า แม่นางสามสีไม่กินพวกเจ้าก็นับว่าเมตตามากแล้ว! ยังกล้ามาพูดจาเช่นนี้กับพวกเราอีก!”
สิ้นเสียงของนาง เหล่าคนแคระต่างพากันอึ้งงันไป
ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า แมวตัวนี้จะพูดภาษามนุษย์ได้จริงๆ
นักรบสวมเกราะคนหนึ่งด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด กลับเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน เขาชักดาบยาวที่เอวออกมา ชูขึ้นเหนือหัวแล้วฟาดฟันเข้าใส่แม่นางสามสีตรงหน้าทันที
ขวับ…
อย่าได้ดูแคลนนักรบตัวจิ๋วเลย ดาบนั้นฟาดฟันออกมาอย่างรวดเร็วยิ่งนัก
เกรงว่ามนุษย์ทั่วไปคงไม่อาจฟาดดาบได้เร็วถึงเพียงนี้
ทว่าแม่นางสามสีแม้จะมิได้จ้องมองเขา แต่นางกำลังหันไปมองคนแคระที่พูดจาอวดดีก่อนหน้า ทันทีที่คมดาบใกล้จะถึงตัว นางก็หดหัวหลบไปข้างหลังในเสี้ยวว
