่มีจิตใจมั่นคง ไม่ถูกล่อลวงได้ง่ายลงไปสักคน ก็จะสามารถพาคนออกมาได้ แต่โปรดรับรู้ไว้ว่า ไม้เท้านี้ช่วยเพียงต้านทานมนตร์มายาของปีศาจเท่านั้น หากผู้ที่เข้าไปเห็นการร่ายรำอันรื่นรมย์ เห็นนางรำผู้งดงามเย้ายวนแล้วเกิดควบคุมใจตนเองไม่ได้ ไม้เท้านี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นต้องเป็นผู้ที่มีใจเด็ดเดี่ยวและมีความกล้าหาญในการเผชิญหน้ากับสิ่งอัปมงคล มิเช่นนั้นเกรงว่าจะเข้าไปแล้วไม่ได้กลับออกมาอีก”
“คุณชายกล่าวจริงแท้แน่นอนหรือ”
“ไม้เท้าของข้ากิ่งนี้กำจัดสิ่งชั่วร้ายมานักต่อนักแล้ว ข้ามิบังอาจโป้ปดต่อท่านเจ้าบ้าน”
“แล้วใครจะอาสาไป”
ชายชราเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองทุกคนทันที
ทว่าไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นกลางหรือคนรุ่นหนุ่ม ต่างพากันหลบสายตาเขากันถ้วนหน้า
“พวกเจ้านี่มันเศษสวะสิ้นดี!”
ชายชราโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม
“ท่านพ่อ มิใช่ว่าพวกข้ากลัวจะทนแรงเย้ายวนไม่ได้ แต่ที่นั่นเป็นรังปีศาจ ใครจะรู้ว่าพวกมันมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เพียงใด”
“ลูกเองก็ขาแข้งไม่ค่อยดี ปากบ่อนั่นก็เล็กนัก…”
“หลานเองก็ร่างกายขี้โรค…”
“ในเมืองมีพวกนักรบผู้กล้าหาญอยู่ไม่น้อย ใจคอเด็ดเดี่ยว มิสู้พรุ่งนี้ลองปิดประกาศให้รางวัลดู บอกข้อดีข้อเสียให้ชัดแจ้ง ดูเสียว่าใครจะกล้าอาสามาบ้าง!”
“ความคิดนี้ดียิ่งนัก…”
“ตกลงตามนี้เถิด!”
ต่างคนต่างออกความเห็นจนได้ข้อสรุป
ซ่งโหยวเพียงก้มหน้ายิ้มน้อยๆ คีบกับข้าวรับประทานต่อไป
เขานั่งอยู่ตรงนี้ พวกเขาย่อมยังม
