พียงกางปีกออกโดยไม่ขยับไหว ก็ร่อนลมลงมาอย่างง่ายดายก่อนจะเกาะลงบนหลังม้า
“คุณชาย ข้ากลับมาแล้ว”
“ราบรื่นดีหรือไม่”
“เส้นทางขึ้นเหนือต้องผ่านเหยียนโจวก่อน ข้าจึงแวะไปที่เมืองกุยเฉิงในเหยียนโจวเป็นแห่งแรก” นกนางแอ่นบนหลังม้าหันไปมองแม่นางสามสีที่อยู่ข้างล่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมากล่าวกับนักพรตว่า “เหล่าทหารและแม่ทัพผีในเมืองร้างนั่นเก่งกาจยิ่งนัก ได้ยินว่าหลายปีมานี้ นอกจากจะพากันบำเพ็ญตนในเมืองผีแล้ว ยังออกลาดตระเวนรอบเมืองเพื่อช่วยชาวเหยียนโจวขจัดสิ่งชั่วร้าย จนเหล่าขุนพลผีหลายตนเริ่มมีกลิ่นธูปบูชาติดกาย ตอนข้าบินเข้าไปเกือบจะถูกพวกเขาสอยร่วงลงมาเสียแล้ว ดีที่แสดงพลังจิตของคุณชายออกมา ทุกอย่างจึงเรียบร้อยดี”
“แล้วยามนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”
“พวกเขาเคารพและเชื่อมั่นในตัวคุณชายยิ่งนัก ตอนที่ข้าออกจากเมืองกุยเฉิงมา พวกเขาก็ออกเดินทางกันกลางดึกทันที ป่านนี้คงใกล้จะถึงเฟิงโจวแล้ว” นกนางแอ่นกล่าวเสริมอีกประโยค “ด้วยความสามารถของพวกเขา เกรงว่าพวกผีร้ายหรือพรายที่เพิ่งกำเนิดใหม่คงยากจะต่อกรได้”
“เช่นนั้นก็ดี”
ซ่งโหยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ “แล้วแม่ทัพเฉินเล่า”
“ราบรื่นดีเช่นกัน ข้านำยาเม็ดไปมอบให้แม่ทัพเฉินตามที่คุณชายสั่ง พร้อมอธิบายสรรพคุณและวิธีใช้ หลังจากเขารับไปก็นิ่งเงียบอยู่นานทีเดียวก่อนจะไปส่งข้า”
“…”
ซ่งโหยวได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่เช่นกัน
หากลองตรองดูในมุมของอีกฝ่า
