ย
แม่ทัพเฉินเดิมทีก็ถูกอดีตฮ่องเต้ระแวง กว่าจะหนีตายจากฉางจิงกลับมาทางเหนือได้ก็แสนยากลำบาก ยามนี้เขาประจำการอยู่ที่ชายแดนภาคเหนือ มีบารมีสูงส่งจนคนในพื้นที่เคารพยำเกรง ส่วนคนนอกด่านก็หวาดกลัวเขาดุจเสือร้าย ใช้ชีวิตราวกับเป็นฮ่องเต้น้อยแห่งภาคเหนือ แต่จู่ๆ วันหนึ่งกลับได้รับยาวิเศษที่ช่วยให้ฟื้นคืนชีพจากนักพรตผู้หนึ่ง เป็นใครย่อมต้องคิดมากเป็นธรรมดา
“ลำบากเจ้าแล้ว”
“เล็กน้อยนัก ไม่ลำบากเลย”
นักพรตพยักหน้าแล้วออกเดินต่อไป
นกนางแอ่นยังคงเกาะอยู่บนหลังม้า ส่วนแม่นางสามสีที่อยู่บนพื้นจ้องมองมันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นถึงขีดสุด
“เจ้าบินไปถึงชายแดนเลยหรือ”
“ใช่แล้ว”
“แล้วเจ้าก็ไปเมืองกุยเฉิงนั่นมาด้วยหรือ”
“ถูกต้อง”
“ทำไมกลับมาเร็วนักเล่า!”
“ขอเพียงระหว่างทางไม่เถลไถล ปกติแล้วนกนางแอ่นก็บินกลับมาเร็วเช่นนี้ได้ นับประสาอะไรกับข้าที่บินเร็วกว่านกทั่วไป”
“มีปีกนี่ดีจังเลยนะ! ทำไมแมวถึงไม่มีปีกบ้างล่ะ” แม่นางสามสีอดบ่นพึมพำไม่ได้ “พวกเราเดินมาจากทางเหนือนั่น ตั้งนานแน่ะกว่าจะถึง”
“การจาริกแสวงบุญกับการเร่งเดินทางมันต่างกัน…”
ในที่สุดแม่นางสามสีก็เลิกซักไซ้ซ่งโหยว
ปีศาจน้อยสองตนส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกันอยู่ข้างหลัง
หากเทียบกับเมื่อแปดปีก่อนที่เมืองอันชิง ดูเหมือนว่าทั้งสองจะมีการเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย
จนกระทั่งข้ามยอดเขาเตี้ยๆ ลูกนี้ไป เบื้องหน้าข้างถนนทางการก็ปรากฏที่ว่างผืนห
