รกรุงรังนั้น จู่ๆ ก็มีสีเขียวขจีสายหนึ่งปรากฏขึ้น เป็นไม้เท้าไม้ไผ่สีเขียวใสราวกับหยกเล่มหนึ่ง มันตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นโดยที่ไม่ได้ปักลงไปในดิน มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดาสามัญ
“?”
ฮั่วเอ้อร์หนิวชะงักงันไป
เมื่อครู่ตอนที่เขาลากต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น เขายังไม่เห็นมันเลยสักนิด
ราวกับว่ามันจู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาเองอย่างนั้นแหละ
ฮั่วเอ้อร์หนิวตะลึงงันอยู่นาน ก่อนจะทิ้งเศษกิ่งไม้ในมือแล้วรีบเข้าไปดูใกล้ๆ
ไม้เท้าเล่มนี้เขียวขจีดุจหยกและทอประกายเงางามเช่นกัน ทว่าเห็นชัดว่าต่างจากเล่มก่อนหน้า ทั้งข้อไผ่และความหนาบางมีส่วนที่ต่างกันเล็กน้อย ราวกับมีพลังลึกลับบางอย่างค้ำจุนให้มันตั้งตรงอยู่ได้โดยไม่ล้มลง
“…”
ฮั่วเอ้อร์หนิวเดินข้ามกองกิ่งไม้เข้าไป ยื่นมือออกไปกุมไม้เท้าไผ่ไว้ พลางรู้สึกถึงความอุ่นละเอียดราวกับสัมผัสเนื้อหยก
เขาออกแรงเพียงเล็กน้อยก็หยิบมันขึ้นมาได้
ราวกับว่ามันถูกตระเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ
………………..
