ไว้ด้วยวิธีที่ถนอมของได้ดีที่สุด
แม่นางสามสียังปลีกตัวไปเก็บผลมะเขือขื่นจนหมด ล้างสะอาดและเช็ดจนแห้ง บรรจุลงในหม้อใบเล็กที่นางมักพกติดตัวเป็นประจำ
พริกกำลังออกดอก ซ่งโหยวปล่อยมันไว้เช่นนั้น
เถามะเขือเปรี้ยวเขาก็ไม่ได้ถอนทิ้ง
เยี่ยซินหรงน่าจะกลับมาภายในปีนี้ เมื่อเขากลับมา อาจจะได้เห็นมะเขือเปรี้ยวและพริกในลานบ้าน พืชทั้งสองชนิดนี้ยังไม่แพร่หลายมาถึงเขตหยางโจว อีกทั้งพืชในลานนี้ยังได้รับหยาดน้ำค้างจากวิชาพฤกษาไม้ของเจ้านกนางแอ่นบ่อยครั้ง จึงมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งและดูดซับปราณวิญญาณไว้เต็มเปี่ยม ถือเสียว่าเป็นของขวัญขอบคุณที่ซ่งโหยวทิ้งไว้ให้เขา
อย่างไรก็ตาม หญ้าแส้วัวและหญ้าหางแมวล้วนถูกถอนทำความสะอาดจนหมดสิ้น เพื่อมิให้พวกมันเติบโตกลายเป็นวัชพืชรบกวนไปทั่ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว
ซ่งโหยวยืนพิงไม้พลองอยู่ที่หน้าประตู เบื้องหลังมีม้าขนแดงแบกถุงย่ามพองโต บนนั้นแขวนไว้ด้วยย่ามของแม่นางสามสี คันเบ็ดปลาโคมไฟ และงอบสาน ดูพะรุงพะรังไปบ้างทว่าน้ำหนักกลับมิได้มากมายนัก
ถัดไปคือแมวสามสีที่หันหน้าไปทางประตูแต่คอพับกลับไปมองเบื้องหลัง ส่วนนกนางแอ่นเกาะอยู่บนยอดชายคากันฝนของประตูรั้ว
“ไปกันเถิด”
ซ่งโหยวเอ่ยปาก พลางยันไม้พลองเดินออกไป
ม้าขนแดงและแมวสามสีต่างเดินตามหลังเขา ตัวหนึ่งก้าวพ้นประตูใหญ่ด้วยอาการนิ่งสงบ อีกตัวหนึ่งกระโดดข้ามธรณีประตูพลางเหลียวหลังมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เอี๊ยด
