ทั้งเสียงลม เสียงฝน เสียงดินโคลนถล่มและไม้หักโค่น ล้วนแว่วเข้าหูทุกหยาดหยด มีเพียงเสียงกองฟืนปะทุเท่านั้นที่หายไป
แสงสายฟ้าฟาดพาดผ่านผืนฟ้าภายนอก แสงแปลบปลาบช่วยเผยให้เห็นบรรยากาศในอาราม
อารามยังคงเป็นอารามหลังเดิม รูปสลักเทพเจ้าปรักหักพัง ชุดคลุมกันลมสีซีดสกปรก แมงมุมชักใยอยู่ที่มุมผนัง ลมพัดพาพิรุณสาดซัดจนใยแมงมุมสั่นไหวไม่หยุด
ทว่าใจกลางอารามมิเคยมีการก่อไฟ
ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของกองขี้เถ้า
ส่วนตัวเขานอนตะแคงอยู่ใต้แท่นบูชา ขดตัวเป็นก้อนกลม เพิ่งจะถูกเสียงฟ้าร้องปลุกจนสะดุ้งตื่นและยันกายลุกขึ้นมา
ฝันไปอีกแล้วหรือ
ฮั่วเอ้อร์หนิวใจหายวาบ รีบเอื้อมมือควานหาไม้เท้าไม้ไผ่สีหยกกิ่งนั้นข้างกาย ทว่าหาเท่าใดก็หาไม่พบอีกแล้ว
“…”
เขาอ้าปากจะพูด ทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ครืน…ครืน…
เสียงฟ้าร้องจากสายฟ้าเมื่อครู่เพิ่งจะตามมาถึงอย่างเชื่องช้า
ฮั่วเอ้อร์หนิวสะดุ้งโหยง เสียงฟ้าร้องคล้ายจะดังก้องลงไปถึงขั้วหัวใจ และในวินาทีนั้นเองที่เขาเริ่มค่อยๆ ตื่นรู้ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
ณ จวนในนครหยางตู สายฝนยังคงโปรยปราย
นักพรตหนุ่มผลักบานหน้าต่างเปิดออก เขานั่งอยู่บนเตียง จ้องมองมหาพิรุณภายนอกอย่างเงียบเชียบ สัมผัสถึงความชื้นแฉะที่พัดมากระทบใบหน้า
แมวสามสีนอนหมอบอยู่ข้างกาย ส่วนเจ้านกนางแอ่นเกาะอยู่บนขอบหน้าต่าง ต่างจดจ้องออกไปข้างนอกตาไม่กะพริบเช่นกัน
ห่าฝนตกลงกระทบพื้นจนบังเกิดม่านละอองน้ำ อากาศเย็นช
