ถือสา และยกไม้เท้านี้ให้เขาไปแล้วจริงๆ แต่เขาจะรักษาครอบครองมันไว้ได้ตลอดชีวิตเชียวหรือ
ที่เขาสามารถปราบผีปราบปีศาจได้ ที่เขามีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาในหมู่บ้านแถบนี้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ล้วนเป็นเพราะไม้เท้ากิ่งนี้ทั้งสิ้น ทว่าขนาดอยู่ในมือเขาคนอย่างเขามันยังร้ายกาจถึงเพียงนี้ หากเปลี่ยนไปอยู่ในมือผู้อื่น เล่าว่าผีร้ายเหล่านั้นจะไม่ม้วยไปเหมือนกันหรือ? หากคนอื่นรู้เข้าว่าความเก่งกาจของเขามาจากไม้เท้าเพียงอย่างเดียว พวกเขาจะไม่คิดช่วงชิงไปหรอกหรือ
ในช่วงวันแรกๆ เขายังไม่ทันได้ฉุกคิด มัวแต่ดีใจและเพลิดเพลินกับชีวิตที่อิสระเสรี ทว่าเรื่องเช่นนี้ ต่อให้เป็นคนซื่อทื่อเบาปัญญาเพียงใด สุดท้ายย่อมต้องบังเกิดความกังวลใจเป็นธรรมดา
ครืน…
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นเหนือฟากฟ้า
ฮั่วเอ้อร์หนิวถึงกับสะดุ้งโหยง
เขารีบหันไปมองข้างนอกอารามร้าง เห็นเพียงแสงสายฟ้าที่แลบวูบวาบ จากนั้นก็หันกลับมามองรูปเคารพเทพเจ้าปรักหักพังด้านหลังด้วยความระแวง เกรงว่าจะมีนักพรตมาปรากฏตัวอยู่ข้างกายในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง
โชคดีที่ยังไม่มีใคร
ฮั่วเอ้อร์หนิวพบว่าตนเองกลายเป็นคนขี้ขลาดไปเสียแล้ว
ความขี้ขลาดนี้มีต้นตอมาจากความละอายใจ
มาจากความกระวนกระวายและไม่เป็นสุข
มาจากอกุศลจิตที่บังเกิดขึ่นเพียงชั่ววูบในใจ
ดังนั้นแม้จะมีเทพศาสตราอยู่ในมือ แม้เขาจะกำจัดสิ่งอัปมงคลไปได้มากมาย จนดูเหมือนว่าเก่งกาจขึ้นและเป็นที่นับถือของชาวบ้
