เหตุใดพวกเขาถึงได้เคารพยำเกรงเจ้านัก”
“เมื่อก่อนตอนแม่นางสามสียังเป็นเทพเทพแมว ผู้คนแถบนั้นไม่ได้เคารพยำเกรงแม่นางสามสีมากหรอกหรือ” นักพรตยิ้ม “มันก็คือการใช้ความจริงใจแลกความจริงใจเท่านั้นเอง”
“อืม…”
เด็กหญิงตัวน้อยครุ่นคิดตาม
ทว่าพอนึกไปนึกมา ไม่รู้ว่านึกถึงเรื่องใด สีหน้าของนางก็พลันเคร่งขรึมลง นางหันมาจ้องนักพรตตาเขม็ง “แต่ไม้เท้าของเจ้าถูกคนอื่นขโมยไปแล้วนะ”
“จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อน ความโลภเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ”
“แม่นางสามสีจะไปตามหาให้เจ้าเอง!”
“ไม่ต้องรีบร้อนไป”
“เจ้าไม่เอาคืนแล้วหรือ” เด็กหญิงเบิกตาโตจ้องมองเขา
“ต้องเอาคืนอยู่แล้ว” ซ่งโยวหาได้ร้อนใจไม่ “เพียงแต่ยังไม่ต้องรีบไปเอาคืนในตอนนี้ ขอดูท่าทีไปก่อนเถิด อย่างไรเสียของสิ่งนั้นก็ไม่มีวันสูญหายไปไหนได้หรอก”
“เฮ้อ…”
เด็กหญิงจึงค่อยโล่งอกขึ้นมาได้
แม่นางสามสีนั้นยึดติดกับของเก่า
ชุดสามสีที่ทอขึ้นในอำเภอหนานฮว่าเมื่อแปดปีก่อน แม้ยามนี้จะใช้อาคมแปลงกายได้ และร่างกายก็เติบโตขึ้นแล้ว ทว่าชุดก็ยังคงเป็นรูปแบบเดิม ก้อนหญ้าปาเหมาที่ถักขึ้นตอนออกจากอันชิง ก็นำมาเล่นจนพังยับเยินถึงได้ยอมทิ้งทั้งยังอาลัยอาวรณ์ มิหนำซ้ำยังขุดหลุมฝังให้อีกด้วย ก้อนผ้าสามสีที่ทำตอนไปเยือนฉางจิง ยามนี้ก็ยังอยู่ในย่ามของนาง ย่ามใบนี้ก็มาจากอันชิง ใช้มาหลายปีแล้ว ยิ่งนานวันนางก็ยิ่งรักมันมากขึ้น
ความระลึกถึงความหลังเช่นนี้ ส่วนหนึ่งมาจากสัญชาตญาณ แต่อีกส่
