่าเอง!”
บุรุษในชุดสีเขียวที่ดูซูบผอมยิ่งนักก้าวออกมาคำนับพลางกล่าวว่า “ผู้น้อยนามว่าหลี่เหอซี คารวะคุณชาย”
“ท่านมีเรื่องอันใด โปรดกล่าวมาตามตรงเถิด”
“ไม่ทราบว่าคุณชายพอจะรู้วิชาอาคมใดบ้างหรือไม่” ชายแซ่หลี่ถามอย่างตรงไปตรงมา
“พอรู้อยู่บ้าง”
“โอ้ แล้วพอจะรู้วิธีขับไล่ปีศาจหรือไม่”
“ท่านเข้าเรื่องเลยดีกว่า”
ชายแซ่หลี่หันไปสบตากับคนรอบข้าง ก่อนจะเริ่มเล่ารายละเอียดให้ฟัง
“ผู้แซ่หลี่อาศัยอยู่ทางตะวันออกของเมือง ไม่ไกลจากที่นี่นัก ในบ้านมีสมาชิกรวมกันสิบสองชีวิต เมื่อไม่นานมานี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ท่านพ่อและอาคนรองเริ่มมีอาการปวดท้องอย่างรุนแรงสุดจะทนทาน ไม่ว่าจะเที่ยวเสาะหาหมอหรือยาดีเพียงใดก็ไร้ผล”
“หลังจากพวกเราสอบถามดูแล้ว จึงพบว่าเรื่องนี้เริ่มขึ้นหลังจากพวกเขาไปดื่มเหล้านอกเมืองแล้วเดินกลับบ้านในยามวิกาล จนบังเอิญไปพบกับนกยักษ์เข้าตัวหนึ่ง ยามนั้นท่านหมอที่ร้านยากล่าวว่า นี่ไม่ใช่โรคภัยไข้เจ็บ แต่เป็นเพราะต้องคุณไสย”
“นับจากนั้นพวกเราก็ไปกราบไหว้เทพจี๋เล่อ ไหว้พระไหว้เจ้า ทั้งยังเชิญผู้มากวิชาในเมืองมาหลายท่าน แต่ก็ล้วนไร้ผล มิหนำซ้ำโรคนี้ยังดูเหมือนจะติดต่อกันได้ ทีแรกมีเพียงท่านพ่อและอาคนรองที่ล้มป่วยปวดท้อง ต่อมาทุกคนในบ้านล้วนล้มป่วยด้วยอาการเดียวกันหมด จนกระทั่งต่อมา แม้แต่เพื่อนบ้านในละแวกนั้นก็พลอยโดนไปด้วย”
“ผ่านไปได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งท่าทางเหมือนขอทาน มาเดินขายแผ
