อ กว้างประมาณสามสี่นิ้ว รูปทรงไม่ได้งดงามแม้แต่น้อย ไม่รู้เลยว่านางมองเห็นความงามจากตรงไหน
ปึก ปึก…
ซ่งโหยวเคาะมันลงกับพื้นเบาๆ เพื่อให้เถ้าถ่านหลุดร่วงออกมา จากนั้นจึงค่อยๆ แกะเปลือกออกอย่างระมัดระวัง
เปลือกไหม้ๆ ค่อนข้างหนา บ่งบอกว่าใช้ไฟแรงเกินไปหรือวางไว้ใกล้ใจกลางกองไฟมากเกินไป ในส่วนนี้แม่นางสามสียังคงมีพื้นที่ให้พัฒนาฝีมืออีกมาก ทว่าเมื่อลอกชั้นที่ไหม้เกรียมออก เนื้อข้างในที่ปรากฏสู่สายตากลับเป็นสีเหลืองส้ม เหนียวนุ่มฉ่ำเยิ้ม และเนื่องจากมีปริมาณน้ำตาลสูง ผิวของมันจึงดูฉ่ำวาวสะท้อนแสง
“เป็นเนื้อสีเหลืองเสียด้วยแฮะ…”
ซ่งโหยวอดไม่ได้ที่จะหันไปกล่าวกับเด็กน้อย
“ใช่แล้ว!”
เด็กหญิงยืนจ้องมองเขาตาเขม็ง
“ดูท่าจะรสชาติดีไม่เบา”
“ใช่แล้ว!”
“เหตุใดแม่นางสามสีถึงมองข้าเช่นนี้”
“รีบกินสิ!”
“…”
ซ่งโหยวเพียงคิดว่านางคงมีนิสัยประหลาดตามประสาแมวอย่าง ‘ชอบขุนนักพรต’ หรือ ‘อยากเสียสละให้คู่หู’ จึงส่ายหน้าแล้วค่อยๆ กัดมันนางแอ่นอย่างระมัดระวัง
รสชาติของมันทั้งนุ่มและหวานล้ำ น้ำตาลสูงจริงดังคาด
“แม่นางสามสีตาถึงจริงๆ”
“ใช่แล้ว!”
“วันนี้แม่นางสามสีดูแปลกไปนะ”
“รีบกิน! รีบกิน!”
“แม่นางสามสีอยากจะชิมสักคำหรือไม่”
“เจ้ากินเถิด แม่นางสามสีมีของที่ดีกว่านี้”
“…”
ซ่งโหยวรู้สึกมึนงงจนคร้านจะคิดหาคำตอบ
ในระหว่างนั้น เด็กหญิงตัวน้อยก็ยืนจ้องเขาอยู่เช่นนั้นตาไม่กะพริบ จนกระทั่งเขากินจนหมด นางจึงแสดงท่าทาง
