บทที่ 455 ธรรมชาติคือสิ่งใด
“สหายบำเพ็ญไม่พบเบาะแสของเขาเลยหรือ”
“ตบะของข้ายังตื้นเขินนัก จึงได้แต่กลัดกลุ้มด้วยเรื่องนี้!”
“ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย วิถีแห่งเทพนั้นลึกลับพิสดารยากหยั่งรู้ แม้แต่ท่านโจวเหลยกงก็ยังมีจุดที่ไม่อาจเอื้อมถึง ขณะที่เทพารักษ์ตามป่าเขาก็ยังมีจุดที่เชี่ยวชาญ” ซ่งโหยวโน้มตัวลงจิบน้ำแกงปลาคำหนึ่งก่อนกล่าวต่อ “ข้าติดตามแม่นางสามสีมาถึงนครหยางตูได้สิบกว่าวันแล้ว ตลอดช่วงเวลานี้ข้ามักออกไปเดินเล่นอยู่บ่อยครั้ง ยามที่เดินเตร็ดเตร่ก็ได้ลอบสังเกตหาร่องรอยของเทพจี๋เล่ออยู่บ้าง ถึงขั้นเคยบังเอิญไปเจอเหตุการณ์ตอนเขากำลังโปรยทานเข้าพอดี จึงได้รู้ว่าเทพผู้นี้มีความสามารถในการเร้นกายที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก มิอาจดูแคลนได้เลย อีกทั้งหยางตูนั้นกว้างใหญ่นัก ผู้คนทั้งในและนอกเมืองรวมกันเกือบล้านชีวิต ลำพังจะหาคนธรรมดาสักคนยังยากเย็น นับประสาอะไรกับการตามหาเทพที่เชี่ยวชาญการหลบซ่อนและปักหลักอยู่ในหยางตูมานานปี ต่อให้ไม่ใช่ท่าน แต่เป็นเทพสายฟ้ามาเอง จะตามหาตัวจนเจอก็คงมิใช่เรื่องง่ายหรอก”
เด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างกายเดิมทีเอาแต่ก้มหน้าละเลียดชิมน้ำแกงปลา ครั้นได้ยินใจความสำคัญในประโยคก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาเขม็ง ทว่าใบหน้าเล็กๆ นั้นกลับปราศจากความรู้สึกอันใด
“ผู้คนในหยางตูต้องทนทุกข์เพราะเทพจี๋เล่อมานานเกินไปแล้ว”
“ใช่แล้ว”
“สหายบำเพ็ญพอจะมีวิธีหรือไม่”
“หากเทพจี๋เล่อผู้นั้
