งก่อน ตามด้วยมันฝรั่งตุ๋นซี่โครงหมู
ไม่คิดว่ามันฝรั่งหัวเล็กจะมีรสชาติดีเลิศเกินคาด เส้นมันฝรั่งกรุบกรอบสดชื่น ส่วนที่ตุ๋นในซี่โครงก็นุ่มละมุนลิ้น รสชาติอันคุ้นเคยนี้ทำให้ซ่งโหยวรู้สึกผ่อนคลายในทันที
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้น”
เหวินผิงจื่อลองคีบอาหารตามอย่างระมัดระวัง ดวงตาฝ้าฟางของนักพรตชราพลันเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่ายังคงรักษาไว้ซึ่งมารยาทอันดีงาม ก่อนจะถอนใจเอ่ยว่า “ก่อนราชครูจะจากไป ท่านได้กำชับให้ข้ามาที่หยางโจวเพื่อสืบดูว่าเทพเสี่ยงเล่อแห่งเล่อจวิ้นยังสำรวมกิริยาอยู่หรือไม่ หากประพฤติตนไม่สมควรก็ให้กำจัดเสีย อีกทั้งยังสั่งให้มากำจัดเทพจี๋เล่อในหยางตูด้วย ข้าจึงได้ไปที่เล่อจวิ้นเป็นแห่งแรก”
“นักพรต เจ้ากินข้าวด้วยไหม” เด็กหญิงตัวน้อยจ้องมองซ่งโหยว ก่อนจะหันไปทางเหวินผิงจื่อ “นักพรตเฒ่า ท่านจะเอาข้าวด้วยไหม”
“รบกวนแม่นางสามสีช่วยตักให้พวกเราสักถ้วยเถิด” ซ่งโหยวเอ่ย
“ขอบคุณแม่นางสามสี” เหวินผิงจื่อเอ่ยอย่างนอบน้อม
“ได้เลย!”
เด็กหญิงรับถ้วยทั้งสองใบมาแล้วไถลตัวลงจากม้านั่งสูง วิ่งปรี่ไปตักข้าวในห้องครัวทันที
เพียงครู่เดียว ข้าวสวยสองถ้วยก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ
“ขอบคุณแม่นางสามสีมาก”
“ไม่เป็นไร!”
ช่วงนี้มันนางแอ่นในหยางตูส่วนใหญ่จะมีเนื้อสีขาว เมื่อต้มสุกแล้วจะเปลี่ยนเป็นสีอมเขียวจางๆ ครั้นนำไปนึ่งกับข้าวเมล็ดฟู ก็ยิ่งช่วยเพิ่มสีสันให้น่ารับประทานยิ่งขึ้น
ซ่งโหยวคีบซี่โครงหมูพร้อมราดน
