ุ่มนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีเรื่องสนุกหรอก เพียงแต่ตอนเดินผ่านถนนเส้นหนึ่ง เห็นเรือนกว้างขวางหลังหนึ่งเปิดประตูหน้าต่างทิ้งไว้ มีเงินทองมากมายโบยบินออกมาจากข้างใน โปรยปรายลงทั่วพื้น ผู้คนบนถนนต่างพากันก้มเก็บเงินใหญ่ ง่ายดายยิ่งกว่าตอนที่แม่นางสามสีไปหาของกินริมทะเลเสียอีก”
“! จริงหรือเมี๊ยว”
“ข้าจะกล้าโกหกเจ้าได้อย่างไร”
“เงินมันบินออกมาได้อย่างไร”
“ข้าไปเจอเรือนไว้ให้พวกเราพักผ่อนหลังหนึ่งด้วย”
“อยู่ที่ไหนเล่า”
“เมืองฝั่งตะวันออก”
“แล้วเงินนั่นเล่า อยู่ที่ไหนหรือเมี๊ยว”
“อยู่บนถนนน่ะ”
“เจ้าได้เก็บมาบ้างไหม”
“อีกสองวันพวกเราจะย้ายไปอยู่ที่นั่นกัน”
“เจ้าเก็บมาได้เท่าไหร่”
“…”
ซ่งโหยวทรุดตัวลงนั่งบนเตียง พลันถอดรองเท้าออกเงียบๆ
เจ้าแมวนั่งลงตรงหน้าเขา ใบหน้ากลมมนเงยขึ้นจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ ความอยากรู้อยากเห็นในดวงตานั้นไม่อาจซ่อนไว้ให้มิดได้
ทว่านักพรตหนุ่มกลับไม่ยอมตอบคำถามของนางเลย
