งดุจผลึกแก้ว ส่งกลิ่นหอมขจรขจายอย่างน่าประหลาด เพียงได้สูดดมก็รู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งกาย ประหนึ่งเพิ่งตื่นจากการนอนหลับเต็มอิ่ม ให้พลังวิญญาณได้ฟื้นฟูเต็มที่ เมื่อพินิจดูใกล้ๆ ผลไม้นั้นดูคล้ายจะมีไอหมอกจางๆ ลอยออกมา ความอัศจรรย์นี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับที่บันทึกไว้ในตำราโบราณยิ่งนัก
และยังคล้ายกับที่ศิษย์พี่ผู้นั้นเคยกล่าวไว้ไม่ผิดเพี้ยน
“ผลทิพย์จริงๆ ด้วย…”
ชิงหวายจื่อเบิกตากว้าง พึมพำกับตนเอง
“ท่านผู้นั้น…”
เขานึกอยากจะพูดว่า บัดนี้ตนได้รับกำไรมหาศาลนัก น้ำชากาเดียวและของว่างเพียงไม่กี่จานกลับแลกสมบัติล้ำค่าแห่งสรวงสวรรค์มาได้ ทว่าเมื่อตรองดูให้ดี ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงน้ำใจที่มีต่อกัน ไม่เห็นจำเป็นต้องเก็บมาครุ่นคิดให้มากความ เดิมทีเขาอยากจะกล่าวว่าเด็กหนุ่มในวันนั้นคือทายาทของเยี่ยนเซียนแห่งอันชิง และนักพรตท่านนั้นก็คงเป็นเทพเซียนจำแลงกายมา ทว่าเมื่อได้เห็นคุณธรรมน้ำใจในวันนี้แล้ว จะเป็นเซียนหรือไม่ก็คงไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป
ชิงหวายจื่อครุ่นคิดพลางสูดดมกลิ่นหอมหวานของผลไม้ เขาใช้แขนเสื้อเช็ดผลไม้ลูกนั้นเบาๆ ก่อนจะส่งมันเข้าปากไป
ผลทิพย์นั้นมีรสชาติชุ่มฉ่ำ เมื่อได้ลิ้มลองถึงสัมผัสได้ว่ามันช่างจืดจางดุจน้ำบริสุทธิ์ ทว่ารสสัมผัสที่หลงเหลือตามมากลับหอมหวนยากลืมเลือน
นักพรต แมว และม้าเดินทางไปตามถนนหลวง
นกนางแอ่นบินโฉบไปมาบนเวหาอย่างไร้จุดหมาย
ซ่งโหยวไม่ได้เดินทางทางน้ำ แต่เขาก็เล
