ือกเดินขนานไปกับแม่น้ำชิงหนี่ว์เกือบตลอดทาง ส่วนใหญ่จึงยังพอมองเห็นสายน้ำไหลเอื่อย อย่างน้อยก็ตักน้ำมาใช้สะดวก
จุดหมายปลายทางคือเมืองหยางตูทางตะวันออก
ที่หยางตูมีเทพเจ้านามว่าเทพจี๋เล่อ ซึ่งเป็นหนึ่งในเทพทั้งห้าที่ถูกแต่งตั้งให้สถิตอยู่ภายในเขตตัวเมือง
ทว่าซ่งโหยวไม่ได้มุ่งหน้าไปยังหยางตูโดยตรง เขาเลือกเดินเลียบแม่น้ำชิงหนี่ว์และย้อนไปตามแม่น้ำเต้าหลิว อ้อมไปเกือบครึ่งหนึ่งของหยางโจว เพื่อไปเยี่ยมเยียนเทพอันอี้ทางทิศใต้ และเทพผิงอันทางทิศตะวันออก
เทพอันอี้นั้นประพฤติตนอยู่ในกรอบ นอกจากจะขยันเสาะหาสมบัติฟ้าดินส่งให้ราชครูแล้ว ก็ไม่เคยปรากฏกายสุ่มสี่สุมห้าสร้างความหวาดหลัวให้ชาวบ้าน หาได้ทวงเครื่องเซ่นสรวง และยิ่งไม่เคยปฏิบัติตนเยี่ยงเทพอันเล่อแห่งเขาจิ๋วหร่างที่กินคนเป็นว่าเล่นหรือบังคับให้ใช้มนุษย์มาเป็นสังเวย ด้วยเหตุนี้ แม้ราชครูจะเตรียมการไว้โดยส่งผู้วิเศษมาตรวจสอบและเฝ้าระวัง แต่เมื่อพบว่าเทพอันอี้ไม่ได้สร้างความเดือดร้อน จึงเพียงแต่ปลดออกจากตำแหน่งเทพเท่านั้น ไม่ได้ลงมือสังหาร
ส่วนเทพผิงอันทางทิศตะวันออกนั้นกลับดุร้ายป่าเถื่อนที่สุด พฤติการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าเทพอันเล่อเสียอีก
ครั้นซ่งโหยวไปถึงที่นั่น เหล่าเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นยังคงขูดรีดชาวบ้านอย่างหนักหน่วงเพื่อนำเงินทองมาปรนเปรอเทพผิงอัน ทั้งยังเที่ยวฉุดคร่าหญิงงามไปถวายเป็นภรรยาและอนุ
แต่จากการที่ซ่งโหยวเที่ยวสอบถาม
