บทที่ 447 มอบผลทิพย์
กร้วม…กร้วม…
นักพรตหนุ่มละเลียดชิมรสผลทิพย์ ระหว่างนั้นก็ก้าวเดินไปตามทางอย่างไม่รีบร้อน
กร้วม…กร้วม…
ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยที่เดินตามหลังมาก็ลอกเลียนแบบจังหวะการกินมาจากเขา
ไม่อาจรู้ได้ว่าเดิมทีผลไม้ชนิดนี้คือผลอะไร กลิ่นของมันช่างหอมหวน พลังวิญญาณพุ่งปะทะนาสิก ทว่ารสชาติกลับไม่ได้หวานจัดจ้านอย่างที่คิด น้ำในผลฉ่ำ เนื้อสัมผัสกรุบกรอบและเบาบาง เพียงขบเบาๆ เนื้อผลไม้ก็หลุดออกจากกันแล้ว ไม่ต้องออกแรงเคี้ยวก็พลันละลายกลายเป็นหยาดน้ำรสเลิศในปาก ให้ความรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก
ซ่งโหยวชิมเพียงผลเดียวก็หยุดมือ
ถือเสียว่าได้ลิ้มรสของแปลกใหม่พอให้คลายกระหายและอิ่มท้อง
เงาร่างเล็กใหญ่หาได้มุ่งหน้าลงเขา ทว่ากลับเดินสูงขึ้นไปจนถึงยอดเขาฉยงซาน ณ ริมชะง่อนผาที่ถูกเรียกขานว่าผาเทียนเหมิน แล้วจึงทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิ
พวกเขามาถึงเชิงเขาในช่วงบ่ายคล้อย ยามนี้จวนจะเข้าสู่ช่วงโพล้เพล้เต็มที ทว่าดวงตะวันยังไม่ลาลับยอดเขาไปทางทิศประจิม หมู่เมฆพาดพั้นเป็นแนวยาวเหยียดไปไกลหลายร้อยลี้ ท่ามกลางรอยแยกของชั้นเมฆนั้น พลันปรากฏแสงอัสดงทอประกายลอดผ่านลงมาเป็นลำแสงสีทองอร่าม ราวกับสรวงสวรรค์ประทานแสงศักดิ์สิทธิ์ลงสู่โลกมนุษย์
เบื้องล่างคือแม่น้ำชิงหนี่ว์ สีเขียวขจีประดุจสายรัดหยก
ฝั่งตรงข้ามเป็นขุนเขาสูงชันสลับซับซ้อน ใต้รอยแยกมีผืนนาและหมู่บ้าน ดูงดงามไร้ที่ติ
ซ่งโหยวนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น ชื่นชมทัศนี
