ยภาพอย่างเงียบเชียบ
อย่างไรเสียหากลงเขาไปยามนี้ก็คงกลับเข้าเมืองไม่ทัน สู้ค้างแรมบนยอดเขาสักคืนยังดีเสียกว่า
เพียงแต่ครานี้เขาฝากม้าคู่ใจไว้ที่โรงเตี๊ยมในตัวเมือง ซ้ำแล้วยังไม่ได้พกผ้าสักหลาดหรือผ้าขนสัตว์มาเลย ดูท่าคืนนี้คงต้องทนหนาวแล้ว
ฝ่ายแม่นางสามสีนั้นดูจะเคยชินกับความดื้อรั้นของเขาที่ต้องเอาชนะฟ้าดินเพื่อจะได้ชมทิวทัศน์และแสงตะวันยามอัสดงไปเสียแล้ว นางหาได้คัดค้านไม่ ทั้งยังไมรู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย เพียงเดินไปที่ริมผา ชะโงกหน้ามองความสูงชันตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเดินกลับมานั่งขัดสมาธิข้างกายนักพรตหนุ่ม มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือถือผลไม้กัดกิน พลางจ้องมองดวงตะวันลาลับขอบฟ้าด้วยความเบื่อหน่าย
นกนางแอ่นโผบินลงมา กลายร่างเป็นเด็กหนุ่ม นั่งขัดสมาธิอยู่หลังนักพรต
แม่นางสามสีแบ่งผลไม้ทิพย์ให้เขาไปสามผล
ขุนเขากว้างขวางวังเวง ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิว
แม้แต่เรือพายในน่านน้ำเบื้องล่างก็หายลับไปหมดสิ้น เหลือเพียงชาวประมงชราผู้หนึ่งยืนทอดแหอยู่บนแพไม้ไผ่ ทว่าระยะห่างที่ไกลเกินไปทำให้เงาร่างนั้นดูเล็กจ้อยเหลือเกิน
“ที่นี่มีพลังวิญญาณหนาแน่นและพิสดารล้ำลึกนัก แม้ตัวผลไม้จะมีสรรพคุณที่พบเจอได้ยาก ทว่าสิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าคือการที่มันถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำแห่งนี้ จึงได้ซึมซับพลังฟ้าดินมาแต่กำเนิด คืนนี้หลังจากแม่นางสามสีกับเยี่ยนอันกินผลไม้หมดแล้ว ก็จงตั้งใจบำเพ็ญตบะอยู่ที่นี่หนึ่งคื
