น ย่อยพลังทิพย์และปล่อยให้สรรพคุณของผลไม้ได้ออกฤทธิ์เต็มที่ สัมผัสกับพลังวิญญาณของขุนเขาและสายน้ำ หากสามารถหลอมรวมพลังจากผลไม้ให้เข้ากับธรรมชาติได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องดียิ่ง”
“จู่ๆ เจ้าก็พูดขึ้นมาแบบนี้ ทำเอาแม่นางสามสีตกใจหมดเลย”
“ขอบคุณคุณชายที่ชี้แนะ เยี่ยนอันจะจำให้มั่นขอรับ”
“ไม่ใช่ว่าจู่ๆ ข้าก็พูดขึ้นมาหรอก ทว่าดวงจิตของแม่นางสามสีนั้นเลิศล้ำและบริสุทธิ์ยิ่งนัก ยามกินผลทิพย์เข้าไป จิตจึงหลอมรวมเข้ากับฟ้าดินไปชั่วขณะ เพราะเหตุนี้เจ้าถึงตกใจตอนข้าพูดขึ้นมาอย่างไรเล่า”
“จริงหรือ”
“…”
ซ่งโหยวไม่ตอบ เพียงหันไปมองนาง
“อ้อ! เช่นนั้นถ้าแม่นางสามสีเอาผลไม้สามลูกไปให้เจ้าม้า มันก็ขาดทุนแย่เลยน่ะสิ”
“ปล่อยให้เป็นเรื่องของวาสนาเถิด”
“ไม่เห็นเข้าใจเลย”
“แม่นางสามสี บำเพ็ญตบะไปเถิด”
“ก็ได้…”
เด็กหญิงตัวน้อยทำหน้าเคร่งขรึม แล้วรีบหลับตาลงทันที
นกนางแอ่นที่อยู่ห่างออกไปก็หลับตาลงเช่นกัน
พลังวิญญาณแห่งขุนเขาล้วนวนเวียนอยู่ในที่แห่งนี้
ฝ่ายซ่งโหยวยังคงนั่งนิ่งมิไหวติง เขาไม่ได้หลับตา เพียงจ้องมองดวงตะวันสีแดงก่ำค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ขอบฟ้าทิศประจิม หมู่เมฆบนนภาราวกับถูกฉาบด้วยทองคำแท่งที่แตกกระจาย กระทั่งสิ้นแสงตะวัน รัศมีสุดท้ายพลันสาดสะท้อนขึ้นมา เผาผลาญเมฆาครึ่งฟ้าให้กลายเป็นสีชาด
ขุนเขางาม สายน้ำใส พลังวิญญาณลึกล้ำ แสงโพล้เพล้อันวิจิตร…สิ่งเหล่านี้คือการบำเพ็ญตบะในแบบของเขา
แม้พลังวิญญาณในผลทิพย
