ุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะพักอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ได้
“พรุ่งนี้พวกเราออกเดินทางกันเถิด ยังเหลือเทพอีกสามองค์ที่ต้องตามหา พวกเราลองไปเยี่ยมเยียนดูทีละแห่ง ว่ามีกี่องค์ที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของราชครูมาได้ ถือโอกาสท่องเที่ยวชมแคว้นหยางโจวไปด้วยเลย” ซ่งโหยวกล่าวพลางหยิบผลทิพย์ลูกสุดท้ายออกมาวางบนโต๊ะ แล้วหันไปมองนกนางแอ่น “วันก่อนที่ไปเยือนอารามชิงอวิ๋น ท่านนักพรตชิงหวายจื่อให้การต้อนรับพวกเราด้วยไมตรีจิต ตามมารยาทแล้วควรมีสิ่งตอบแทน คงต้องรบกวนเจ้าให้เจ้านำผลทิพย์ลูกนี้ไปมอบให้ท่านนักพรตชิงหวายจื่อที่อารามชิงอวิ๋นแล้ว”
“ไม่มีปัญหาขอรับ!”
“ช้าก่อน…”
ซ่งโหยวหยิบเส้นด้ายออกมาจากย่าม มัดผลทิพย์ขนาดเท่าไข่ไก่ลูกนั้นเหมือนอย่างที่ชาวบ้านมัดไหเหล้าด้วยเชือกป่าน แล้วผูกเป็นปมเพื่อให้กรงเล็บของนกนางแอ่นเกี่ยวได้ถนัด
“เรียบร้อย”
“เยี่ยนอันไปก่อนนะขอรับ!”
นกนางแอ่นขานรับพลางกระพือปีกบินขึ้น ใช้กรงเล็บเกี่ยวเส้นด้ายหิ้วผลทิพย์ขึ้นมาอย่างง่ายดาย ประหนึ่งยามที่เขาหิ้วขวดหยกบรรจุยาสมานแผลมาหาซ่งโหยวครั้นยังอยู่ที่อันชิง
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ…
นกนางแอ่นบินทะยานออกทางหน้าต่าง ไม่นานก็หายลับไป
ซ่งโหยวละสายตาจากท้องฟ้าพลางส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นจึงนั่งลงริมหน้าต่าง อาศัยแสงรำไรจากภายนอกเปิดตำราอวี่ตี้จี้เซิ่ง พลิกไปยังหน้าแคว้นหยางโจว เพื่อดูว่าเทพท้องถิ่นอีกสามองค์ถูกแต่งตั้งไว้ที่ใด ทั้งยังตรวจดูว่าหยางโจว
