สายตาระแวดระวัง
ซ่งโหยวยืนพิงหน้าต่าง เขารู้อยู่เต็มอกว่าหากตนขยับเข้าไปใกล้ นางจะรีบใช้มือปิดกระดาษทันที และหากเข้าไปใกล้กว่านั้น นางก็จะเก็บกระดาษไปเสีย ดังนั้นเขาจึงไม่ขยับเข้าไป เพียงพิงขอบหน้าต่างดั่งเดิมแล้วเอ่ยถามว่า “แม่นางสามสีคงไม่ได้กำลังเขียนเรื่องราวจากดินแดนโพ้นทะเลอยู่กระมัง”
“บันทึกการเดินทางต่างหาก!”
“เหตุใดเวลาข้าเขียนบันทึก แม่นางสามสีต้องมานั่งจ้องมองอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่เวลาแม่นางสามสีเขียนบันทึก กลับไม่ยอมให้ข้านั่งมองบ้างเล่า”
“อื้อ!”
“แถมยังตั้งใจเขียนตอนที่ข้ากำลังชมทิวทัศน์อยู่ด้วย”
“ไม่ใช่เสียหน่อย!”
“หืม”
“ตอนกลางคืนตอนที่เจ้าหลับ ข้าก็เขียนเหมือนกัน!”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ซ่งโหยวมองเด็กหญิงตัวน้อยอย่างจนใจ “แม่นางสามสีนี่สองมาตรฐานจริงๆ”
“สองมาตรฐาน!”
“ก็คือสิ่งที่แม่นางสามสีทำอยู่นี่แล…”
“ไม่เห็นรู้เรื่องเลย~”
“เฮ้อ…”
ซ่งโหยวยังคงพิงหน้าต่าง ภายในใจหาได้มีความคิดที่จะแอบดูสิ่งที่นางเขียนเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงถอนหายใจและกล่าวอย่างอับจนปัญญาว่า “อยู่ที่นี่ทุกวันก็ใช่ว่าจะดี แต่ดูเหมือนที่แห่งนี้จะไม่มีที่ไหนน่าเที่ยวสักเท่าไหร่…”
“แม่นางสามสีเห็นคนเยอะแยะพากันเข้าไปในเรือนไม้ที่มีโคมไฟไว้เยอะๆ ดูสวยมากเลย!” เด็กหญิงตัวน้อยเสนอแนะ “ท่าทางจะสนุกมาก! เราไปเที่ยวที่นั่นกันเถอะ!”
“ที่นั่นน่ะหรือ…ไม่สนุกหรอก…”
“คนพวกนั้นดูเล่นกันสนุกมากเลยนะ!” เด็กหญิงตัวน้อยกล
