ร้อย และเด็กหนุ่มรูปงามร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวสลับดำ
ซ่งโหยวแหงนหน้าอ่านกลอนคู่หน้าประตูอารามตามความเคยชิน
ที่ประตูอารามชิงอวิ๋นเขียนไว้ว่า
บุญกุศลบังเกิดได้ด้วยใจเมตตา
ภัยพิบัติมาสู่ตนเพราะเล่ห์กลคดโกง
เป็นคำกลอนที่เรียบง่ายยิ่งนัก
ซ่งโหยวถอนสายตากลับมา แล้วเดินผ่านประตูอารามเข้าไป
ภายในอารามมีกลิ่นธูปควันตลบอบอวล เหล่าผู้ศรัทธาหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย วิหารเทพเจ้าหลายหลังประดิษฐานรูปเคารพเทพองค์สำคัญบนวิมานสวรรค์ไว้เกือบครบถ้วน อาจเป็นเพราะหยางโจวนั้นสงบร่มเย็นและมั่งคั่งมานาน หรืออาจเป็นเพราะความปรารถนาส่วนใหญ่ของผู้คนที่มักวนเวียนอยู่กับลาภยศและเงินทอง เทพที่ได้รับการกราบไหว้มากที่สุดจึงเป็นเทพฝ่ายบุ๋น นอกจากองค์จักรพรรดิชื่อจินแล้ว ก็มีเพียงเทพแห่งโชคลาภและเทพแห่งปัญญาเหวินฉวี่ที่มีธูปควันหนาตาที่สุด ตามมาด้วยเทพประจำถิ่นถิ่นที่ผู้คนเคารพศรัทธา
ส่วนเทพฝ่ายบู๊ ไม่ว่าจะเป็นแม่ทัพสวรรค์จินหลิงหรือเทพสายฟ้าโจวเหลยกง กลับไม่มีรูปเคารพเลย
ทว่ากลับมีรูปเคารพของเยี่ยนเซียนประดิษฐานอยู่
เนื่องจากหยางโจวเริ่มเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์ชั้นดีจากโพ้นทะเลที่เหล่านกนางแอ่นแห่งเขาอันชิงคาบกลับมาแล้ว ในฐานะที่เป็นอารามใหญ่ที่สุดในเขตเล่อจวิ้น ย่อมต้องมีรูปเคารพของเยี่ยนเซียนตามคำสั่งของราชสำนัก
ควันธูปหน้ารูปเคารพเยี่ยนเซียนหาได้เบาบางเลย
เมื่อมาถึง เด็กหนุ่มรูปงามเกินมนุษย์มนาผู้นั้นก็รีบซื้อธูปสามดอกก่อน
