บทที่ 442 ฤดูเหมันต์ของรัชศกหมิงเต๋อปีที่เก้า มาเยือนแคว้นหยางโจว
ท่ามกลางเสียงดังเซ็งแซ่ด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าชาวบ้าน คงไม่มีใครคาดคิดว่าเทพเซียนหรือผู้กำจัดเทพมารเมื่อคืนที่พวกเขาพากันคาดเดาไปต่างๆ นานานั้น ในเวลานี้จะพักอยู่บนยอดเขาอีกลูกหนึ่งที่ตั้งตระหง่านประจันหน้ากัน กำลังนั่งล้อมวงกับเด็กหญิงตัวน้อย รื่นรมย์กับรสชาติของอาหารเลิศรสผิดยุคสมัย
“นักพรต! เจ้าโกหก!”
“หืม”
“เจ้าโกหก!”
“เมื่อใดกัน”
“เมื่อวาน!”
“เมื่อวานตอนไหนเล่า”
“ตอนที่เจ้าคุยกับพวกคนที่มาจุดธูปนั่น! เจ้าโกหก!”
เด็กหญิงใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้างกำเนื้อไก่ชิ้นโตเอาไว้ มันเป็นส่วนเอ็นข้อต่อของไก่แก่ จึงมีสัมผัสเหนียวยิ่งนัก นางออกแรงยื่นส่วนเอ็นข้อต่อไปข้างหน้าพลางใช้ฟันกัดกระชากไปในทิศตรงกันข้ามอย่างสุดกำลัง จนกระทั่งเอ็นนั้นขาดสะบั้นลง ร่างท่อนบนของนางก็หงายหลังวูบ ศีรษะสั่นคลอนไปตามแรงกระชาก
“แม่นางสามสีได้ยินหมดแล้ว!”
“แม่นางสามสี เวลาจะพูดจา ควรอาหารลงไปให้หมดเสียก่อน”
“อ้อ…”
แม่นางสามสีเป็นเด็กดีรู้จักเชื่อฟัง จึงรีบทำตามคำแนะนำนั้นทันที
เพียงแต่เอ็นไก่นั้นทั้งเหนียวและหยุ่นตัว เคี้ยวไปมาก็มีแต่ความแข็งกระด้าง ทว่าโชคดีที่มันมิได้มีดีเพียงแค่ต้องออกแรงเคี้ยว ยิ่งเคี้ยวกลิ่นหอมหวนของไก่บ้านก็ยิ่งชัด ยิ่งถ้าใครมีฟันที่แข็งแรงด้วยแล้ว ก็คงได้กินอย่างเอร็ดอร่อยเป็นแน่
แม่นางสามสีหาใช่แมวติดนิสัยกินทิ้งกินขว้าง
น
