อนได้ที่แล้ว ทั่วทั้งเนินดินบนยอดเขาแห่งนี้ หญ้าเข็มแห้งกรังต่างก็มีทรงผมเป็นของตนเองกันหมดแล้ว
ต้องขอบคุณไก่ตัวโตตัวนั้น ที่ทำให้พวกเขาได้อิ่มเอมกับอาหารเลิศรสอีกมื้อหนึ่ง
หลังจากนั้น ซ่งโหยวได้ใช้วาจาศิลป์โน้มน้าวให้แม่นางสามสีล้มเลิกความตั้งใจที่จะล้างหม้อและถ้วยชาม เขาให้นางกลับคืนร่างเป็นแมวแล้วเข้าไปนอนหลับในย่ามบนหลังม้า ส่วนตัวเขาก็หิ้วหม้อและชามลงเขาไปหาลำธารล้างทำความสะอาด เก็บถ้วยตะเกียบลงในถุงใส่ผ้า ขัดล้างหม้อเหล็กจนสะอาดหมดจด เติมน้ำดื่มจนเต็มหม้อ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าและไม้หอมสีฟันออกมาจัดการสุขอนามัยส่วนตัวท่ามกลางน้ำพุเย็นฉ่ำบนเขา
“นักพรต~”
เจ้าแมวสามสีโผล่หัวออกมาจากย่าม จ้องมองเขาด้วยแววตาสะลึมสะลือ “เราจะไปที่ไหนกันต่อหรือ”
“เดินหน้าต่อไปก็ถึงหยางโจวแล้ว”
“หยางโจว?”
“ใช่แล้ว”
“หยางโจวที่แม่นางจิ้งจอกอาศัยอยู่หรือ”
“…”
ซ่งโหยวอมน้ำไว้เต็มปากก่อนจะบ้วนทิ้ง จากนั้นจึงหยิบผ้าเช็ดหน้ามารองน้ำจนชุ่มก่อนจะตอบว่า “บัดนี้คงไม่มีจิ้งจอกไปรอพวกเราที่หยางโจวแล้ว แต่เมื่อคืนข้าได้ยินเทพอันเล่อกล่าวว่า เดิมทีราชครูได้มอบหมายภารกิจให้เทพห้าองค์ในแคว้นหยางโจวและพื้นที่โดยรอบ ให้ช่วยเสาะหาสมบัติฟ้าดิน ฟังจากคำพูดของเขาแล้ว ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเทพทั้งห้านั้นไร้ประโยชน์จริงๆ หรือเขากลัวว่าราชครูจะฆ่าปิดปากทุกคนที่เกี่ยวข้องกันแน่ สรุปความได้ว่า ข้าตัดสินใจจะไปเยี่ยมเยียนเทพพวกนั้นดูเสีย
