ญ้าที่ยังเป็นพุ่มรกชัฏ นางกำลังบรรจงถักเส้นผม ให้กับต้นหญ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย
“แม่นางสามสี” ซ่งโหยวเอ่ยเรียก
“หือ! นักพรต เจ้าตื่นแล้วหรือ” เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมาในทันใด นางมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก
“แม่นางสามสีกำลังทำอะไรอยู่หรือ”
“แม่นางสามสีกำลังถักเปียให้ต้นหญ้า!” แม้นางจะยังคงสีหน้าสงบนิ่ง แต่กลับตอบคำถามออกมาอย่างรวดเร็ว
“เหตุใดแม่นางสามสีถึงไม่นอนพักผ่อนเสียหน่อยเล่า”
“เพราะไก่ที่เราต้มไว้ยังเหลืออีกตั้งครึ่งหนึ่ง บนภูเขานี้มีพวกหัวขโมยเยอะแยะไปหมด ข้ากลัวว่าพวกมันจะฉวยโอกาสตอนที่เราหลับแอบมาขโมยเนื้อของเรากิน” เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวพลางก้มลงมองครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าทักษะการถักเปียของนางจะพัฒนาขึ้นมากในระยะเวลาเพียงครึ่งค่อนวัน มือไม้ของนางเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง นางก้มมองเพียงชั่วครู่ก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองนักพรตหนุ่ม “อีกอย่าง แม่นางสามสีเห็นว่าปกติเจ้าดูเหมือนจะชอบถักเปียให้แม่นางสามสีมาก แม่นางสามสีก็เลยลองทำดูบ้าง”
“สนุกหรือไม่”
“ไม่รู้สิ…”
“แล้วแม่นางสามสีไม่ง่วงหรือ”
“เดี๋ยวแม่นางสามสีค่อยไปนอนบนหลังเจ้าม้าก็ได้”
“ลำบากเจ้าแล้ว…”
บางทีการที่เจ้าแมวรู้ความเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก
จากนั้นเขาก็จุดไฟขึ้นใหม่ เติมน้ำลงในหม้อเล็กน้อยเพื่อทำให้รสเค็มจากการเคี่ยวเป็นเวลานานเจือจางลง เมื่อเขาอุ่นเนื้อไก่ที่เหลืออยู่ครึ่งหม้อให้ร้
